فصل در احوال سر آن شهيدان مظلوم
و آن ، هفتاد و دو سر بودند . به دست شمر لعين و قيس بن الاشعث و عمرو بن الحجّاج لعنهم اللّه بفرستادند و كودكان كه با ايشان بودند . و علىّ بن الحسين عليهما السّلام در راه با كسى سخن نگفتى الّا كه ذكر خداى تعالى كردى و قرآن خواندى . تا چون به در يزيد طريد عليه اللّعنه رسيدند و سرها پيش آن لعين بنهادند و سر امام عليه السّلام در آن ميان بود ، يزيد لعين گفت :
نفلّق هاما من رجال اعزّة * علينا و هم كانوا اعقّ و اطلما
پس يزيد روى به علىّ بن الحسين عليه السّلام كرد و گفت : يا بن الحسين ، پدر تو رحم ما ببريد و حقّ من نشناخت و در سلطنت من با من منازعت كرد . لا جرم خداى آن كرد كه مىبينى . امام عليه السّلام جواب داد كه :
« ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ »
. « 1 » يزيد لعين گفت :
« وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ »
. « 2 »
هامش
( 1 ) - حديد ( 57 ) / 22 .
( 2 ) - شورى ( 42 ) / 30 .