فصل در رتبت امام
بدان كه : مذهب شيعه چنان است كه رسول ( ص ) از دنيا بيرون نرفت الّا بعد از آنكه جملهء شرايع به امّت برسانيد و على ( ع ) را امام جملهء عالميان گردانيد روز غدير و به كرّات و مرّات به نصّ قرآن و در مواضع ديگر . قال اللّه تعالى :
« الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ »
؛ « 1 » اى : بولاية علىّ بن ابى طالب ( ع ) .
حالات ائمّه هم ايشان دانند و قربت ايشان نزد حق تعالى و درجهء ايشان مساوى بود با درجات اوصياى سلف چون هارون و اسماعيل و داوود و سليمان . تا روزى حق تعالى با ابراهيم خليل ( ع ) گفت :
« إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً »
و وى از غايت سرور و فرط شوق بدين درجه گفت :
« وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ »
. « 2 » امامت تا روز قيامت در صلحا و معصومان نهاد و از كلّ ظالم منتفى گردانيد . و به ضرورت نامعصوم ظالم بود ؛ خاصّه كسى كه سالهاى بسيار مشرك بوده باشد و مشرك زاده ابا عن جدّ و خمر خورده و ارتكاب معاصى كرده . و عصمت جز در على و اولاد على ( ع ) نبود .
هامش
( 1 ) - مائده ( 5 ) / 3 .
( 2 ) - بقره ( 2 ) / 124 .