( 1 ) اما آيه مباركهء
وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تُؤْمِنَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ
مقصود اين نيست كه خداوند ايمان را بر آنها حرام كرده باشد ، معنى آيه اين است كه هيچ كس بدون اذن خداوند نمىتواند ايمان بياورد ، و اذن خداوند همان است كه مردم را مكلف كرده به دستورات و اوامرش ايمان بياورند ، و اگر تكليف و تعبد نبود خداوند مردم را به ايمان اجبار ميكرد .
مامون گفت : اى ابو الحسن مشكل ما را حل كردى خداوند مشكلات شما را حل كند ، اينك بفرمائيد ، آيهء شريفه
الَّذِينَ كانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِي غِطاءٍ عَنْ ذِكْرِي وَ كانُوا لا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعاً
چه معنى دارد ؟
امام عليه السلام فرمود كورى چشم مانع ياد كردن خداوند نيست ، و تذكر به چشم ارتباطى ندارد ، و ليكن خداوند متعال كافرين به ولايت على عليه السلام را به كوران تشبيه كرده ، زيرا گفتههاى پيغمبر در بارهء على بر آنها گران مىآمد ، و استطاعت شنيدن آن را نداشتند .
مامون گفت مشكل ما را حل كردى خداوند مشكلات شما را حل كند .
( 2 ) از سورهء يوسف
( 3 ) 65 - بزنطى گويد حضرت رضا عليه السلام در تفسير
وَ شَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ دَراهِمَ مَعْدُودَةٍ
فرمود مقصود بيست درهم است .
« بخس » يعنى ناقص ، و اين قيمت يك سگ شكارى است ، هر گاه كشته شود بيست درهم ارزش دارد كه بايد از طرف قاتل به صاحبش پرداخت گردد .
( 4 ) 66 - عباس بن هلا گويد حضرت رضا عليه السلام فرمود زندان بان به يوسف عليه السلام گفت من تو را دوست دارم ، يوسف گفت هر چه بر سرم آمد از همين دوستى بود .