( 1 ) فرمود : خداوند متعال كسى را مسخره نميكند و ريشخند نمينمايد و مكر و خدعه ندارد ، و ليكن پاداش مسخرهكنندگان و مكر و خديعه را ميدهد ، و پروردگار منزه است از اينكه اهل مكر و خدعه و نيرنگ و فريب باشد .
( 2 ) 26 - ابراهيم بن ابى محمود گويد : از حضرت رضا عليه السلام تفسير آيه شريفه
وَ تَرَكَهُمْ فِي ظُلُماتٍ لا يُبْصِرُونَ
را سؤال كردم .
فرمود : خداوند به صفت « ترك » موصوف نميشود همانطور كه مخلوقات به اين صفت متصف ميباشند ، ليكن چون خداوند به بواطن بندگان آگاهست و ميداند كه آنها از كفر و الحاد و گمراهى برنخواهند گشت از اين جهت لطف خود را از آنها گرفته و آنها را مختار فرموده است .
راوى گويد : از آن حضرت معنى
خَتَمَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ عَلى سَمْعِهِمْ
را پرسيدم .
فرمود : « ختم » مهر زدن به دل كافران است از جهت عقوبت بر كفران آنها ، همانطور كه خداوند فرموده :
بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَيْها بِكُفْرِهِمْ فَلا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًا
پروردگار بر دل آنها مهر زده به جهت كفرى كه در نهاد آنها است ، و جز عدهء اندكى از آنها ايمان نخواهند آورد .
راوى گفت : از آن جناب پرسيدم آيا خداوند بندگان خود را به معصيت مجبور مىكند ؟ .
فرمود : خداوند بندگان خود را مخير ساخته و آنها را مهلت داده تا وقتى كه توبه كنند ، و به سوى او باز گردند .
راوى گويد : گفتم آيا خداوند بندگان را به كارهائى كه از طاقت آنها خارج