( 1 ) امام حسين عليه السلام گويد : از پدرم پرسيدم روش آن حضرت با همنشينان چگونه بود ؟ فرمود : حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله همواره چهرهاش باز ، و اخلاقش نرم ، و گشادهرو بودند ، وى تندخو ، سختگير نبود ، و به كسى ناسزا و دشنام نميداد و از احدى عيبجوئى نميكرد شوخى نميكرد و از كسى مدح و ستايش نمىنمود .
اگر از چيزى خوشش نمىآمد خود را از او غافل ميساخت و به صراحت عدم رضايت خود را آشكار نميكرد ، كسى را از خود نااميد نميكرد و آرزومندان خود را مايوس نميساخت .
حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله از سه چيز خود را نگه داشته بود ، با مردم مراء و جدال نداشت ، و زياد حرف نميزد ، و از سخنان بىفائده احتراز ميكرد ، و در مورد مردم نيز از سه چيز خوددارى كرد .
هيچ كس را مذمت نميكرد ، و از لغزشهاى مردم تعقيب و جستجو نداشت ، و دنبال اسرار مردم نبود ، و سخن نميگفت مگر در جايى كه اميد ثواب داشت .
هنگامى كه سخن ميگفت اطرافيانش سرهاى خود را پائين انداخته و به سخنان او گوش ميدادند ، و هر گاه سكوت ميكرد مردم سخن ميگفتند ، و در نزد او منازعه و جدال نداشتند ، و تا از سخنان خود فارغ نميشد مردم هم چنان ساكت بودند .
خنده ميكرد از آن چه مردم خنده ميكردند ، و تعجب ميكرد از آنچه مردم از آن تعجب مينمودند .
اگر مرد غريبى از وى سؤالى ميكرد هم چنان روى پا توقف ميكرد و پاسخ او را ميداد تا آنگاه كه مردم او را از حضرتش دور ميكردند .
حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله ميفرمود : هر گاه مشاهده كرديد نيازمندى
اخبار و آثار حضرت امام رضا ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 314
مساهمون: عزيز الله عطاردى
ص٣١٤