مىشود ( 1 ) تو مرد خوبى بودى و براى خودت كوشش كردى و زاد و توشه خود را فراهم ساختى ، اينك داخل بهشت شويد ، و از نتائج اعمال خود بهرهمند گرديد .
ليكن فقيه آن كسى است كه جامعه را از علوم خود بهرهمند گرداند ، و آنان را به طرف خير و سعادت رهنمون شود ، و آنها را از چنگال دشمنان برهاند و از نعمتهاى پروردگار آنان را بهرهمند سازد ، و خشنودى خداوند را براى آنها فراهم آورد .
روز قيامت به فقيه گفته مىشود اى كسى كه از ايتام آل محمد عليهم السلام سرپرستى كردى و دوستان ضعيف آنها را راهنمائى نمودى ، اينك از كسانى كه از تو علم آموختند شفاعت كن .
پس آن فقيه توقف مىكند و مردم را دسته دسته با خود به بهشت مىبرد ، و اينان كسانى هستند كه از وى و يا شاگردان او علم آموختهاند ، و تا روز قيامت هر كسى از گفتههاى اين عالم استفاده كند مشمول شفاعت وى خواهد بود ، و اينك بنگريد بين فقيه و عابد چه فرقى هست . « 1 »
هامش
( 1 ) شيخ مصلح الدين سعدى عليه الرحمه در معنى اين حديث گفته :صاحبدلى به مدرسه آمد ز خانقاه * بشكست رسم و صحبت اهل طريق را
گفتم ميان عالم و عابد چه فرق بود * تا اختيار كردى از آن اين فريق را
گفت آن گليم خويش برون ميبرد ز موج * وين سعى مىكند كه بگيرد غريق را