امير المؤمنين عليه السّلام و امام محمّد باقر و امام جعفر عليهم السّلام روايت نموده ، و حافظ ابو نعيم احمد بن عبد اللّه اصفهانى كه در اين زمان نزد اهل اصفهان به خواجه حافظ مشهور است ، و قبرش در طرف غربى در خارج بلدهء مذكور واقع است ، در « اربعينى » كه در تعريف حضرت صاحب الامر عليه السّلام جمع كرده و صاحب « كشف الغمّة » به حذف اسناد آن را در كتاب خود ايراد نموده ، مىگويد : الخامس و الثلاثون فى قوله عليه السّلام لا خير فى العيش بعد المهدى » بعد از آن حديثى نقل مىكند كه در آن مذكور است همين معنى كه خير و خوبى نيست در زيستن بعد از مهدى ، و از كتاب محمّد بن يوسف گنجى شافعى حديثى نقل نموده كه در آن حديث واقع است كه : « ثم لا خير فى العيش بعده أو قال : ثم لا خير فى الحياة بعده » پس معلوم مىشود كه شيعه و سنّى قائل شدهاند به اينكه : خير و خوشى در زندگانى نيست بعد از حضرت مهدى عليه السّلام ، چنان كه از احاديث صحيح ظاهر گشته و اكابر علماى اماميه بر آن بودهاند ، از جمله شيخ مفيد رحمه اللّه در اواخر كتاب « ارشاد » مىفرمايد :
فليس بعد دولة القائم عليه السّلام لأحد دولة إلّا ما جاءت به الرواية من قيام ولده إنشاء اللّه ذلك ، و لم يرد القطع و الثبات ، و أكثر الروايات أنّه لن يمض مهدى الامّة إلّا قبل القيامة بأربعين يوما يكون فيها الهرج و المرج ، و علامة خروج الأموات و قيام الساعة للحساب و الجزاء .
يعنى : نيست بعد از دولت حضر قائم عليه السّلام هيچ كس را دولتى الّا آنچه روايت در آن آمده از قيام اولاد او ، اگر خداى تعالى خواسته باشد آن را ، و وارد نشده است قطع و ثبات و اكثر روايات آن است كه هرگز در نخواهد گذشت ، يعنى هرگز رحلت نخواهد نمود از دنيا حضرت مهدى امت عليه السّلام مگر پيش از قيامت به چهل روز .
و قبل از اين ، دو حديث در اين باب از كتاب « اثبات الرجعة » منقول گشت .
و ابن بابويه رحمه اللّه به سند خود در كتاب « كمال الدّين » از حضرت امام جعفر عليه السّلام
كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 684
مساهمون: مير لوحى
ص٦٨٤