جارى سازد ، اين آيهء كريمه باشد كه :
بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
« 1 » بعد از آن بيان فرمايد كه : منم بقيّة اللّه و حجّت او ، و خليفهء او بر شما ، پس سلام نكند بر آن حضرت مسلمانى ، الّا آن كه گويد : « السّلام عليك يا بقيّة اللّه فى ارضه » ، و چون جمع شود از براى آن حضرت عقد ، و آن عبارت از ده هزار مرد ديندار است ، آن حضرت از مكّه بيرون آيد و به عزم دفع كفار و برانداختن اشرار نهضت فرمايد ، پس نماند در زمين از آن چيزهايى كه مىپرستند مشركان ، غير خداوند عالميان از صنم و وثن و غير آن ، الّا آنكه آتش در آن افتاده بسوزد ، و اين بعد از غايب بودن دراز خواهد بود .
[ محمّد بن اسماعيل بن بزيع ، از محمّد بن مسلم ثقفى ، از حضرت ابى جعفر ع ]
ديگر همين شيخ صاحب نظر روايت مىكند از محمّد بن اسماعيل بن بزيع ، از محمّد بن مسلم ثقفى ، از حضرت ابى جعفر عليه السّلام مثل اين حديث ، حديثى و آن حديث را شيخ ابو جعفر بن بابويه - رحمة اللّه عليه - به سند ديگر از حضرت ابى جعفر - صلوات اللّه عليه - در كتاب « كمال الدّين » روايت كرده .
اين ضعيف نحيف ( يعنى : ناقل و مترجم اين حديث شريف ) مىگويد : تعجب است مرا از آنكه شيخ اربلى - عليه الرحمة ، با كمال فضل و خردمندى غافل شده است از اين معنى كه مراد از محمّدى كه نفس زكيّه لقب اوست ، و كشته شدن او از علامات ظهور حضرت صاحب الامر عليه السّلام است ، البته غير محمّد بن حسن مثنّاست ، به چند دليل :
يكى آنكه : قتل او قبل از ورود اين حديث وقوع يافته . دويم آنكه : اگر مراد او مىبود امام عليه السّلام به جاى لفظ غلام اطلاق عبارت رجل مىفرمود . سيّم آنكه : قتل او در ميان ركن و مقام نبود . چهارم آنكه : پدر اين را محمّد نام خواهد بود چنان كه حديث صحيحى به آن ناطق است ، و پدر او را حسن نام بود ، و آنكه در بعضى از روايات اين
هامش
( 1 ) . سورهء هود آيهء 86 .