خطاب كرده فرمود كه : روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با من گفت كه : اى فرزند من ! زود باشد كه برسانند تو را به سوى عراق و فرود آورند تو را به زمينى كه آن را « عمورا » و « كربلا » گويند و تو در آن زمين شهيد شوى و جماعتى با تو شهيد شوند ، و به تحقيق كه نزديك شده است آن عهدى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با من كرده و من فردا راحل و روندهام به نزد آن حضرت ، پس هر كس از شما برگشتن را دوست مىدارد مىبايد كه در همين شب برگردد كه من او را اذن برگشتن دادم و او از من به حلّ است و درين باب آن جناب مبالغه و تأكيد تمام نمود ، ايشان راضى به برگشتن نشدند و گفتند : به خدا قسم كه تو را وانمىگذاريم و از تو هرگز جدا نمىشويم تا به جايى كه وارد مىگردى ما نيز وارد گرديم ، آن حضرت چون حال بر آن منوال مشاهده نمود ، فرمود كه : بشارت باد شما را به بهشت ، به خدا قسم كه بعد از آنچه بر ما جارى شود مكث خواهيم كرد آن قدر كه حضرت اللّه تعالى خواسته باشد ، پس بيرون مىآورد ما را و شما را در آن هنگام كه قائم ما ظاهر شود پس انتقام خواهد كشيد از ظالمان ، و ما و شما مشاهده خواهيم كرد ايشان را در سلاسل و اغلال و گرفتار به انواع عذاب و نكال ، گفتند به آن حضرت كه : كيست قائم شما ، اى فرزند رسول خدا ؟ آن حضرت فرمود كه : فرزند هفتمين است از اولاد فرزند من محمّد بن على كه ملقّب است به باقر ، و او حجّة بن حسن بن على بن محمّد بن على بن موسى بن جعفر بن محمّد بن على است فرزند من ، و اوست آن كسى كه غايب خواهد شد مدّتى دراز ، و بعد از آن ظاهر خواهد شد ، و پر خواهد كرد زمين را از عدل و داد ، آنچنان كه پر شده باشد از جور و ظلم . و السّلام على من اتّبع الهدى .
كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 514
مساهمون: مير لوحى
ص٥١٤