محمّد ! لو أنّ عبدا من عبيدى عبدنى حتّى ينقطع ، و يصير كالشنّ البالى ، ثمّ أتانى جاحدا لولايتكم ، ما غفرت له حتّى يقرّ بولايتكم ، يا محمّد ! تحبّ أن تراهم ؟ قلت : نعم يا ربّ ! فقال لى : التفت عن يمين العرش ، فالتفت فإذا بعلىّ و فاطمة و الحسن و الحسين و على بن الحسين و محمّد بن على و جعفر بن محمّد و موسى بن جعفر و على بن موسى الرّضا ، و محمّد بن على ، و على بن محمّد ، و الحسن بن على ، و المهدىّ فى ضحضاح من نور ، قيام يصلّون و فى وسطهم يضيء المهدىّ كأنّه كوكب درّى ، فقال : يا محمّد ! هؤلاء الحجج ، و هو الثائر من عترتك ، و عزّتى و جلالى ! إنّه الحجّة الواجبة لأوليائى و المنتقم من أعدائى .
ترجمهء [ حديث هفتم ] :
اين شيخ عالىشأن كه او نيز از بزرگان علماى طايفهء ناجيه است ، از طرق عامّه به سند مزبور روايت مىكند از أبى سليمان كه شبان سيّد عالميان بود ، كه او گفت :
پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود كه : در شبى كه مرا بردند به جانب آسمان حضرت ملك جليل - جلّ جلاله - فرمود كه :
آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ
« 1 » ، گفتم :
وَ الْمُؤْمِنُونَ
« 2 » ، حضرت معبود فرمود كه : راست گفتى يا محمّد ! كه را خليفه ساختى و به نيابت خود در زمين گذاشتى كه به سماى اكرام و عرض اعظام ما برآمدى ؟ گفتم :
بهترين امّت را ، فرمود كه : على بن ابى طالب را ؟ گفتم : بلى اى پروردگار من ! فرمود كه :
يا محمّد ! من در نگريستم به زمين ( يعنى : ارادهء خود را به جهت برگزيدن ، متعلّق به زمين ساختم ) ، پس تو را برگزيدم از اهل زمين ، آنگاه بيرون آوردم از براى تو نامى از نامهاى خود ، پس ياد نمىكنند مرا در هيچ محل و موضعى ، الّا آنكه ياد مىكنند تو را با من ، منم محمود و توئى محمّد ، بعد از آن باز به نظر قدرت به زمين نگريستم و على را
هامش
( 1 ) . سورهء بقره آيهء 285 .
( 2 ) . سورهء بقره آيهء 285 .