ابراهيم گفت : به چه چيز مىشناسند شيعهء امير المؤمنين را ؟ حق تعالى فرمود : به پنجاه و يك ركعت نماز ( يعنى : در شبانه روزى گذاردن ) و به جهر « بسم اللّه الرّحمن الرّحيم » گفتن ( يعنى : در نماز ) ، و دعا خواندن [ ( قنوت ) ] در نماز پيش از ركوع ، و جبين بر خاك گذاشتن بعد از نماز ، و انگشتر در دست راست كردن ، پس ابراهيم گفت : اميدوارم و از درگاه لطف و احسانت توقّع دارم كه مرا از شيعيان على گردانى ، خطاب از خداى - تبارك و تعالى - رسيد كه : يا ابراهيم ! ما كه خداوند عالميانيم تو را از شيعيان على گردانيديم ، پس از اين جهت حضرت عزّت فرو فرستاد در كتاب كريم ( يعنى : در قرآن عظيم ) در شأن حضرت ابراهيم اين آيه را كه :
إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ
« 1 » ( يعنى : به درستى و راستى و حقيقت كه هرآينه از شيعهء اوست ابراهيم ) .
مفضّل گفت : روايت كردهاند از براى ما كه : در وقتى كه حضرت ابراهيم پيغمبر عليه السّلام ، احساس نمود كه وقت رحلت است ، روايت كرد اين حديث شريف را به جهت اصحاب خود ، و به سجود رفت ، پس قبض كرده شد روح مقدّس آن حضرت در آن هنگام كه در سجود بود .
الحمد للّه الّذى شرّف شيعة أمير المؤمنين عليه السّلام بهذه الفضيلة العظمى . و السّلام على من اتّبع الهدى .
هامش
( 1 ) . سورهء صافات آيهء 83 .