امام حسين ، محمّد بن الحنفيّه را امام مىدانستند ، و بعضى به امامت امام حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام معترف نبودند ، بلكه بعد از امير المؤمنين ، محمّد بن الحنفيّه را بىواسطه امام مىدانستند ، و بعد از او قائل بودند به امامت پسر او عبد اللّه كه مكنّى بود به ابى هاشم ، و بعضى بعد از ابى هاشم به امامت بيان بن سمعان قائل بودند ، و بعضى بعد از ابى هاشم برادر او على بن محمّد بن الحنفيّه را امام مىدانستند و بعد از او به امامت پسر او حسن اعتراف داشتند و بعضى بعد از ابى هاشم به امامت برادرزادهء او حسن بن علىّ بن محمّد بن الحنفيّه قائل بودند بىواسطه ، و بعضى بعد از ابى هاشم عبد اللّه بن معاوية بن عبد اللّه بن جعفر را امام مىدانستند ، و بعضى بعد از ابى هاشم عبد اللّه بن حرب كندى را امام مىدانستند ، و بعضى بعد از ابى هاشم به امامت على بن عبد اللّه بن عبّاس ، و بعد از او به امامت پسر او [ محمّد ] معترف بودند ، و بعضى بعد از ابى هاشم قائل به امامت محمّد بن علىّ بن عبد اللّه بن العبّاس بن عبد المطّلب بودند ؛ و بعد از او ، پسر او ابراهيم را امام مىدانستند ، و اين ابراهيم مشهور بود به « ابراهيم امام » ، و او بود كه ابو مسلم را به دعوت اهل خراسان فرستاد .
و به صحّت رسيده كه ابو مسلم كيسانى مذهب بوده ، و بعد از امير المؤمنين على عليه السّلام به امامت محمّد بن الحنفيّه اعتراف نموده ، و بعد از او به امامت پسر او ابى هاشم ، و بعد از او به امامت علىّ بن عبد اللّه بن العبّاس ، و بعد از او به امامت پسر او محمّد ، و بعد از او به امامت پسر او ابراهيم ، و بعد از او به امامت برادر او عبد اللّه بن محمّد بن علىّ بن عبد اللّه بن العبّاس قائل شده ، و اين عبد اللّه بن محمّد را لقب « سفّاح » بود ، و كنيتش ابو العبّاس ، و گاهى او را به مادرش منسوب ساخته ، « عبد اللّه بن الحارثيّه » مىگفتند .
پس به دليل حديث مذكور ، چون ابو مسلم از گروه ناجيه ( يعنى : شيعهء اماميّه ) نبوده ، از اهل نار است ، و دور از رحمت پروردگار ، و هرآينه هر كس كه از اهل دوزخ
كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 199
مساهمون: مير لوحى
ص١٩٩