مؤمنان به فرمان پيامبر نامهء زير را نوشت :
به نام خداوند بخشندهء مهربان . [ اين نامهاى است ] از محمد رسول خدا ، به ملت نجران و حومهء آن . حكم و داورى محمد دربارهء تمام املاك و ثروت ملت نجران ، اين شد كه :
اهالى « نجران » هر سال دو هزار لباس - كه قيمت هر يك از چهل درهم تجاوز نكند - به حكومت اسلامى بپردازند . آنان مىتوانند نيمى از آن را در ماه صفر و نيم ديگر را در ماه رجب پرداخت كنند و هرگاه از ناحيهء « يمن » ، آتش جنگ شعلهور گشت بايد ملت نجران به عنوان همكارى با دولت اسلامى ، سى زره ، سى اسب و سى شتر به صورت عاريهء مضمونه در اختيار ارتش اسلام بگذارند و پذيرايى نمايندگان پيامبر در سرزمين نجران به مدت يك ماه ، بر عهدهء آنان است . و هر موقع نمايندهاى از جانب وى به سوى آنان آمد ، بايد از او پذيرايى كنند و جان و مال و سرزمينها و معابد ملت نجران در امان خدا و رسول او است ؛ مشروط بر اينكه از هم اكنون ، از هر نوع رباخوارى خوددارى كنند و در غير اين صورت ذمهء محمد از آنان برى بوده ، تعهدى در برابر آنان نخواهد داشت . « 1 »
اين نامه روى پوست سرخى نوشته شد و دو نفر از ياران پيامبر به عنوان گواه زير آن را امضا نمودند . سرانجام ، پيامبر نامه را مهر كرد و به سران هيئت داد . اين صلحنامه از شدت عدالت و دادگسترى رهبرى عالى قدر حكايت كرده و مىرساند كه حكومت اسلامى ، بسان دولتهاى زورمند جهان نبوده كه از ضعف و بىچارگى طرف سوء استفاده كند و مالياتهاى سنگين را بر آنان تحميل كند ، بلكه در تمام لحظهها ، روح مسالمت و دادگرى و اصول انسانى را در نظر گرفته و گام از آن فراتر نمىنهاد .
بزرگترين سند فضيلت
داستان مباهله و آيهاى كه در اين باره نازل گرديده است ، در طول تاريخ براى شيعه
هامش
( 1 ) . فتوح البلدان ، ص 76 .