حوادث سال دهم هجرت
در سوگ فرزند
« ابراهيم عزيز ! كارى از ما براى تو ساخته نيست . تقدير الهى نيز برنمىگردد .
چشم پدرت در مرگ تو گريان و دل او محزون و اندوهبار است ، ولى هرگز سخنى را كه موجب خشم خداوند باشد ، بر زبان جارى نمىسازم . اگر وعدهء صادق و محقق الهى نبود ، كه ما نيز به دنبال تو خواهيم آمد ، در فراق و جدايى تو بيش از اين گريه مىكردم و غمگين مىشدم » . « 1 »
اين جملهها را پيامبر گرامى در سوگ فرزند دلبندش ابراهيم - در حالى كه در آغوش پرمهر پدر جان مىسپرد و لبان پرمهر خود را بر چهرهء گلگون فرزند نهاده بود - بيان نمود و با چهرهاى اندوهگين و روحى مملو از احساسات و عواطف و در عين حال راضى به تقدير حق ، با وى وداع كرد .
مهر و مودت به اولاد ، از عالىترين و پاكترين تجليات روح انسانى است و نشانهء سلامت روح و لطافت آن مىباشد .
پيامبر عالى قدر پيوسته مىگفت : « أكرموا أولادكم ؛ به فرزندان خود مهر ورزيد . و
پاورقی
( 1 ) . تبكي العين و يحزن القلب ، و لا نقول ما يسخط الرب . . . « سيرهء حلبى ، ج 3 ، ص 347 و بحار الانوار ، ج 22 ، ص 157 » .