سفرى به طائف
سال دهم بعثت با تمام حوادث شيرين و تلخ خود سپرى شد . در اين سال ، پيامبر گرامى دو حامى بزرگ و فداكار خود را از دست داد : در مرحلهء اول ، بزرگ خاندان « عبد المطلب » و يگانه مدافع حريم رسالت و يكتا شخصيت قبيلهء قريش ، يعنى حضرت « ابو طالب » از دنيا رفت . هنوز آثار اين مصيبت در خاطر پيامبر بود كه مرگ همسر عزيزش « خديجه » اين داغ را تشديد كرد . « 1 » ابو طالب حامى و حافظ جان و آبروى پيامبر بود و خديجه با ثروت خود در راه پيشرفت اسلام نقش به سزايى داشت .
از طليعهء سال يازدهم بعثت ، حضرتش در محيطى به سر مىبرد كه سراسر آن را كينهها و عداوتها فراگرفته بود . هر لحظه خطر جانى او را تهديد مىكرد و همه گونه امكانات تبليغى را از وى سلب كرده بود .
ابن هشام « 2 » مىنويسد : چند صباحى از مرگ ابو طالب نگذشته بود كه مردى از قريش مقدارى خاك بر سرش ريخت . پيامبر به همين وضع وارد خانه شد . چشم يكى
هامش
( 1 ) . ديار بكرى در تاريخ الخميس ، ج 1 ، ص 301 مىنويسد : مرگ خديجه يك ماه و پنج روز پس از فوت ابو طالب رخ داده است ، و گروهى مانند ابن اثير در الكامل في التاريخ ، ج 2 ، ص 63 معتقدند كه مرگ خديجه جلوتر اتفاق افتاده است .
( 2 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 1 ، ص 25 .