زندگى در راه عقيده ترجيح مىدهد و حيات حقيقى و زندگى واقعى را در چهرهء مردان مجاهد مىبيند و اين جمله ورد زبانش است :
إنّما الحياة عقيدة و جهاد . « 1 »
نظرى به زندگى « ابو طالب » بيفكنيد ؛ محرّك او در اين راه چه بوده و چه عاملى او را وادار مىكرد تا لب پرتگاه نيستى پيش رود و از جان ، مال ، مقام و قبيله دست بشويد و همه را فداى حضرت محمد صلى اللّه عليه و آله و سلّم بكند . قدر مسلم اين است كه محرّك مادى نداشته و نمىخواسته از برادرزادهء خود استفاده مادى كند و مالى به دست آورد ، زيرا پيامبر آن روز تهى دست بوده و قدرت و ثروتى نداشته است .
منظور ابو طالب اين نبود كه منصب و مقامى به دست آورد ، زيرا او در اجتماع آن روز مهمترين منصب را در اختيار داشت و رياست مكّه و سرزمين « بطحاء » با او بود ، بلكه منصب و شخصيت ممتاز خود را هم بر اثر دفاع از رسول خدا نزديك بود از دست بدهد ، زيرا دفاع از او مايهء شورش سران قبايل بر ضد او بود و آنان را مصمم مىكرد كه بر عليه خاندان هاشم و ابو طالب قيام كنند .
تصور باطل
شايد برخى از كوتهنظران چنين تصور كنند كه علت فداكارى ابو طالب همان رشتهء خويشاوندى بوده است ؛ به عبارت ديگر ، تعصبات قومى او را بر اين كار واداشته و حاضر شده بود بر اثر رشته قومى و تعصبات خانوادگى در راه برادرزاده ، خود را از هستى ساقط كند .
ولى اين گمان به قدرى بىاساس است كه با بررسى مختصرى ، پوچى آن روشن مىشود ، زيرا هرگز رشتهء خويشاوندى تا اين حد باعث نمىشود كه انسان
هامش
( 1 ) . البته مقصود عقيده مقدس است كه در آن « خود محورى » در « خدا محورى » هضم گردد و در اين مورد مىگويند :قف عند رأيك * و اجتهد انّ الحياة عقيدة و جهاد