تكيهها آن را بلند مىكنند و به محلّ اجراى تعزيه مىبرند . « فلسفهء آن چنين است كه : اگر چه در كربلا نبوديم و جسم پارهپارهء شهدا بر زمين ماند ، امروز سمبل جنازهء آن عزيزان را با تشريفات و آذينبندى و با احترام تشييع مىكنيم . و با چندين بار گرداندن در كوچهها و محلّهها با نداى يا محمّد ، يا فاطمه ، يا على ، يا حسن ، و يا حسين ، آن را با احترام بر زمين مىگذارند . » « 1 » نخلبندى ، نخل آرايى ، نخل گردانى از اصطلاحات اين سنّت مذهبى است و در هند ، رواج بيشترى دارد . عموما مردم شهرها براى نخل ، قداست خاصى قائلند و بلند كردن آن را طىّ مراسم سنّتى ويژهاى انجام مىدهند . نخلها اغلب سنگين است و حمل و نقل آن را عدّهاى مردان قوى عهدهدار مىشوند . « نخل آرا » به كسى گويند كه نخل محرّم را مىآرايد ، نخل محرّم ، نخل عزا ، نخل تابوت ، نخل ماتم نيز گفته مىشود .
- علمات ، توق ، كتل
نخيله
نام پادگان نظامى در بيرون كوفه . در زمان على « ع » بسيج نيروهاى رزمى براى جنگ در آنجا صورت مىگرفت . در آنجا با خوارج جنگيد و براى سپاه خويش در جنگ با معاويه سخنرانى كرد . براى مقابله با سيد الشهدا « ع » نيز ، ابن زياد نيروهاى خود را آنجا مستقرّ كرده بود و عمر سعد را با چهار هزار نفر از آنجا به كربلا براى جنگ با آن حضرت فرستاد . « 2 »
امروز اين محلّ به « عبّاسيات » معروف است . « 3 »
نذر
نذر ، التزام به انجام يا ترك عملى به نحو خاص بخاطر خداست كه با صيغهء خاصّى منعقد مىشود ، مثل « للّه علىّ . . . » و انجام آنچه كه نذر شده واجب است و تخلّف از آن گناه است و كفّاره دارد . « 4 » علاقهمندان به اهل بيت و امام حسين « ع » گاهى انجام برخى از امور را نذر مىكردند تا ملزم شوند آن را ادا كنند ، از قبيل : نذر زيارت امام حسين « ع » ، عزادارى براى آن حضرت ، برپايى مجالس و تعزيه و ذكر مصيبت ، اهداى وسيله يا پولى براى حرم يا زوّار ، اطعام ، شركت در دستجات زنجير زنى و عزادارى ، ساختن تكيه يا
هامش
( 1 ) - روزنامه كيهان ، ( گزارشى از مراسم عزادارى در ميبد ) ، 9 / 4 / 73 ، ص 17 .
( 2 ) - بحار الأنوار ، ج 44 ، ص 315 .
( 3 ) - مقتل الحسين ، مقرّم ، ص 237 .
( 4 ) - تحرير الوسيله ، امام خمينى ( ره ) ، ص 237 .