تخطي إلى المحتوى الرئيسي

فرهنگ عاشورا ( فارسي ) — صفحة 235

مساهمون:

ص٢٣٥
شدى و تو سالار شاعرانى . سيد حميرى ، علاوه بر چيرگى در شعر و ادب ، در علوم قرآنى ، تفسير ، حديث و كلام نيز چهره‌اى بارز بود و نامش در كنار نام عالمان بزرگ مطرح است . امّا زبان شعرى او در مدح دودمان پيامبر و هجو و رسوا كردن بنى اميّه ، بسيار نافذ و برّان بود . مجموعهء شعر او نيز ( ديوان السيد الحميرى ) چاپ شده است . حضرت صادق « ع » در منزل خود او را نشاند و خانوادهء امام ، پشت پرده نشستند . امام از او خواست در سوگ حسين « ع » شعر بخواند . او هم مرثيه‌اى خواند ، با اين مطلع :
امرر على جدث الحسين * فقل لاعظمه الزّكيّه
و امام صادق « ع » گريست و صداى ناله از خانهء آن حضرت بلند شد ، تا حدّى كه به او گفتند : ديگر بس است . او نيز شعرش را متوقّف كرد . « 1 » سرانجام ، در رميلهء بغداد ، در سال 173 ه وفات يافت . « 2 » - ادبيات عاشورا ، شعر عاشورا ، ادب الطفّ

سيرهء امام حسين « ع »

« 3 » سيرهء اخلاقى و رفتارى سيد الشهدا « ع » نشان دهندهء روح بلند او و تربيت در دامان پيامبر و على « ع » و تجسّم قرآن كريم در عمل و اخلاق اوست . مهمان‌نواز و بخشنده بود ، به خويشاوندان رسيدگى مىكرد ، سائلان را محروم نمىگذاشت ، به فقيران مىرسيد ، برهنگان را پوشانده و گرسنگان را سير مىكرد ، بدهى بدهكاران را مىداد ، بر يتيمان شفقت و مهربانى داشت ، ضعيفان را كمك و يارى مىكرد ، صدقاتش فراوان بود و مالى كه به دستش مىرسيد ميان تهيدستان تقسيم مىكرد . بسيار عبادت خدا مىكرد و روزه مىگرفت ، بيست و پنج بار پياده به سفر حج رفت ، شجاعتش زبانزد همگان بود ، در ميدان نبرد استوار و بىباك بود ، اراده‌اى نيرومند و روحيّه‌اى و الا داشت ، هرگز ذلّت و حقارت را نمىپذيرفت ، مرگ را بر زندگى ذليلانه ترجيح مىداد ، غيرتمند بود ، صراحت لهجه و صلابت در بيان حق داشت ، حلم و بردبارى و تحمّلش بسيار بود ، كريم و بزرگوار بود و با
هامش
( 1 ) - اعيان الشيعة ، ج 1 ، ص 586 . ( 2 ) - پيرامون شخصيّت او ، از جمله ر . ك : « الغدير » ، ج 2 ، « شاعر العقيده » ، محمد تقى حكيم ، « سيد حميرى ، سالار شاعران » ، محمد صحّتى . ( 3 ) - اين ويژگيهاى رفتارى در منابع زير آمده است : مناقب ، ابن شهر آشوب ، ج 4 ، ص 65 ، حياة الامام الحسين ، ج 1 ، ص 112 ، المحجّة البيضاء ، ج 4 ، ص 222 ، سيرة الائمّة الاثنى عشر ، ج 2 ، ص 29 ، كشف الغمّه ، ج 2 ، ص 226 ، بحار الأنوار ، ج 44 ، ص 189 و عوالم ( ج 13 ، الامام الحسين ) ص 59 .