نشانهء مظلوميّت ثار الله است . در شعر بشير هنگام خبر دادنش از ورود اهل بيت به مدينه مىخوانيم : « و الرأس منه على القناة يدار » و در شعر حضرت زينب در كوفه پس از ديدن سر برادر بر فراز نى ، آمده است : « يا هلالا لمّا استتمّ كمالا . . . »
اين بىحرمتى آشكار ، بر خلاف آنچه كه يزيديان مىخواستند ديگران را مرعوب كنند ، موجى از احساسات خصمانه بر ضدّ آنان پديد آورد و مردم ، عمق خباثت دودمان « شجرهء ملعونه » را شناختند . چند بيت از سرودههاى شاعران را بعنوان نمونه ، پيرامون سر مطهّر مىآوريم :
اى رفته سرت بر نى ، وى مانده تنت تنها * ماندى تو و بنهاديم ما سر به بيابانها
اى كرده به كوى دوست ، هفتاد و دو قربانى * قربان شومت اين رسم ، ماند از تو به دورانها « 1 »
* * *
سر بىتن كه شنيده است به لب آيهء كهف * يا كه ديده است به مشكات تنور آيهء نور ؟ « 2 »
* * *
بر نيزه ، سرى به نينوا مانده هنوز * خورشيد فراز نيزهها مانده هنوز
در باغ سپيده ، بوته بوته گل خون * از رونق دشت كربلا مانده هنوز « 3 »
* * *
زان فتنهء خونين كه به بار آمده بود * خورشيد « ولا » بر سرِ دار آمده بود
با پاى برهنه دشتها را زينب * دنبال حسين ، سايهوار آمده بود « 4 »
* * *
روزى كه در جام شفق ، مُل كرد خورشيد * بر خشك چوب نيزهها گُل كرد خورشيد
شيد و شفق را چون صدف در آب ديدم * خورشيد را بر نيزه ، گويى خواب ديدم
خورشيد را بر نيزه ؟ آرى اين چنين است * خورشيد را بر نيزه ديدن ، سهمگين است
بر صخره از سيب زنخ ، بر مىتوان ديد * خورشيد را بر نيزه كمتر مىتوان ديد « 5 »
- سرهاى شهدا ، مشهد رأس الحسين ، خولى ، دير راهب ، خيزران ، تلاوت قرآن ، چوبهء محمل ، خرابهء شام ، رقيّه
هامش
( 1 ) - جودى .
( 2 ) - نيّر تبريزى .
( 3 ) - محمد پيلهور .
( 4 ) - حسين اسرافيلى .
( 5 ) - على معلّم .