برخى نيز معتقدند مدفن او در مصر است . در كتاب « خيرات الحسان » آمده است : در مدينه قحطى پيش آمد . زينب همراه شوهرش عبد الله بن جعفر به شام كوچ كردند و قطعه زمينى داشتند . زينب در همانجا در سال 65 هجرى درگذشت و در همان مكان دفن شد . « 1 »
صبح ازل طليعهء ايّام زينب است * پاينده تا به شام ابد نام زينب است
در راه دين لباس شهامت چو دوختند * زيبنده آن لباس بر اندام زينب است
بارزترين بعد زندگى حضرت زينب ، همان پاسدارى از فرهنگ عاشورا بود كه با خطابههايش ، پيام خون حسين « ع » را به جهانيان رساند . در اين زمينه ، نوشتهها و سرودههاى بسيارى است ، از جمله اين شعر :
سِرّنى در نينوا مىماند اگر زينب نبود * كربلا در كربلا مىماند اگر زينب نبود
چهرهء سرخ حقيقت بعد از آن طوفان رنگ * پشت ابرى از ريا مىماند اگر زينب نبود
چشمهء فرياد مظلوميّت لب تشنگان * در كوير تفته جا مىماند اگر زينب نبود
زخمهء زخمىترين فرياد ، در چنگ سكوت * از طراز نغمه وامىماند اگر زينب نبود
در طلوع داغ اصغر ، استخوان اشك سرخ * در گلوى چشمها مىماند اگر زينب نبود
ذو الجناح داد خواهى ، بىسوار و بىلگام * در بيابانها رها مىماند اگر زينب نبود
در عبور از بستر تاريخ ، سيل انقلاب * پشت كوه فتنهها مىماند اگر زينب نبود « 2 »
خود زينب نيز از فصاحت و ادب برخوردار بود . در هنگام ديدن سر بريدهء برادر ، خطاب به او چنين سرود : « يا هلالا لمّا استتمّ كمالا . . . » بعدها هم در سوگ حسين « ع » اشعارى سرود ، با اين مطلع : « على الطّف السّلام و ساكنيه . . . » : سلام بر كربلا و بر آرميدگان آن دشت ، كه روح خدا : در آن قبّهها و بارگاههاست . جانهاى افلاكى و پاكى كه در زمين خاكى ، مقدّس و متعالى شدند ، آرامگاه جوانمردانى كه خدا را پرستيدند و در آن دشتها و هامونها خفتند . سرانجام ، گورهاى خاموششان را قبّههايى افراشته در برخواهد گرفت ، و بارگاهى خواهد شد ، داراى صحنهاى گسترده و باز . . .
- خطبههاى زينب ، عبد الله بن جعفر ، زينبيّه
هامش
( 1 ) - دربارهء زندگينامهء حضرت زينب ، از جمله ر . ك : « بطلة كربلا » عايشه بنت الشاطى ، كه با نام « زينب ، بانوى قهرمان كربلا » به قلم حبيب الله چايچيان و مهدى آيت الله زاده ترجمه شده است .
( 2 ) - قادر طهماسبى ( فريد ) .