بر سر تربت سيد الشهدا رفتند و پس از زيارت قبر حسين « ع » و گريهها و نالهها با خدا چنين راز و نياز كردند : « پروردگارا ! ما پسر دختر پيامبرمان را خوار و بىياور ساختيم ، گذشتهء ما را ببخشاى و توبهء ما را بپذير ، كه تو توبهپذير مهربانى ، بر حسين و ياران شهيد و صدّيق او رحمت فرست . ما تو را شاهد مىگيريم كه بر همان راه و هدفى هستيم كه آنان جان باختند ، پس اگر ما را نبخشايى و رحم نكنى از زيانكاران خواهيم بود » . « 1 » به خاطر همين اظهار توبه و پشيمانى ، به « توّابين » مشهور شدند . چون عامل اصلى فاجعهء كربلا را حكومت يزيد مىدانستند ، از آنجا رو به شام نهادند و به عين الورده آمدند و در آنجا با سپاه شام برخوردى شديد داشتند . پس از چندين روز نبرد سخت ، سرانجام سران نهضت ، از جمله سليمان بن صرد كه آن هنگام 93 سال از عمرش مىگذشت به شهادت رسيدند و انقلابيون چون توان مقابله با سپاه انبوه شام را كه با فرماندهى « حصين بن نمير » آمده بودند نداشتند ، شبانه به كوفه رفتند ، البته جمعى هم در درگيرى شهيد شدند . « 2 » رهبران نهضت ، بجز سليمان ، عبارت بودند از : مسيّب بن نجبه ، عبد الله بن سعد ازدى ، عبد اللّه بن وال ، رفاعة بن شدّاد .
- سليمان بن صرد ، نهضتهاى پس از عاشورا ، يا لثارات الحسين
توبهء حرّ - حرّ بن يزيد رياحى
توسّل
وسيلهجويى ، حاجت خواستن از خداوند ، با وسيله و شفيع قرار دادن پاكان و أئمّه معصومين « ع » از جمله سيد الشهدا و فرزندانش و شهداى كربلا ، در قرآن است كه :
« وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ »
( مائده 35 ) .
« يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ »
( اسراء 57 ) . توسّل ، دست يافتن به قلب هستى ، از طريق رگهايى است كه اين ارتباط حياتى را تسهيل مىكند .
معصومين و اولياء اللّه بخاطر مقام قرب و منزلتشان نزد خداى متعال ، حق شفاعت دارند و كسانى كه با وسيله قرار دادن آنان نزد خداى بزرگ ، حاجت خود را از خداوند مىطلبند ، اميد بيشترى براى استجابت دعا دارند . اين توسّل ، به صورت زيارت ، دعا ، عزادارى ، گريستن ، ولايت با اولياء خدا و برائت از دشمنان حق فراهم مىگردد .
نسبت به حسين بن على « ع » هم زيارت ، بعنوان وسيلهجويى به سوى خداست . در
هامش
( 1 ) - ثورة الحسين ، شمس الدين ، ص 264 .
( 2 ) - حياة الامام الحسين ، باقر شريف القرشى ، ج 3 ، ص 450 و كامل ابن اثير ، حوادث سال 65 .