فرماى كه گويى خويشتن آنان را مى نگرم . على عليه السلام لحظهيى از پاسخ دادن به او درنگ كرد و سپس فرمود : اى همام از خداى بترس و نيكى كن « همانا خداوند همراه آنانى است كه تقوى پيشهاند و همانان كه خود نكوكاران اند » . همام به اين سخن قانع نشد و سخت اصرار ورزيد . على ( ع ) نخست حمد و ستايش خداوند را بجا آورد و بر پيامبر - كه درود خداوند بر او و آلش باد - درود فرستاد و سپس چنين فرمود : « اما بعد فان الله سبحانه و تعالى خلق الخلق ، حين خلقهم غنيا عن طاعتهم آمنا من معصيتهم » ( اما بعد همانا خداوند سبحان و متعال هنگامى كه خلق را بيافريد از فرمانبردارى آنان بى نياز و از سرپيچى آنان در امان بود » نخست نسب همام را چنين آورده است : او همام بن شريح بن يزيد بن مرة بن - عمرو بن جابر بن يحيى بن اصهب بن كعب بن حارث بن سعد بن عمرو بن ذهل بن - مران بن صيفى بن سعد العشيرة و از شيعيان على عليه السلام و دوستداران آن حضرت است . همام مردى عابد و پارسا بود و به امير المومنين گفت : پرهيزكاران را براى من چنان توصيف فرماى كه در اثر توصيف تو چنان آگاه شوم كه گويى بر ايشان مى نگرم .
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 40
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٤٠