باب بيست و هفتم در ذكر وفود عرب و آمدن ايشان به إسلام
[ 1 ] محمّد بن إسحاق ، رحمة اللّه عليه ، گويد كه :
چون سيّد ، صلوات اللّه عليه ، فتح مكّه بكرده بود و از غزو تبوك فارغ شده بود ، و قوم ثقيف كه بزرگتر قومى [ 2 ] بودند در عرب و طائف ايشان داشتند ، به إسلام در آمدند . و بعد از ان عرب كه در أطراف بلاد بودند و اطراف بلاد داشتند ، روى در نهادند [ 3 ] و گروه گروه به مدينه مىآمدند و مسلمان مىشدند . و سبب آن بود كه قبايل عرب در كار إسلام و مطاوعت پيغمبر ، عليه السّلام ، منتظر قريش مىبودند ، تا ايشان خود چه خواهند كردن و كار سيّد ، عليه السّلام ، با ايشان بچه خواهد رسيدن ، از بهر آنكه قريش أهل حرم بودند و فرع خالص إسماعيل بودند ، و عرب در جملهء أحوال ايشان را پيشوا و مقتداى خود مىدانستند و از أمر و حكم ايشان عدول ننمودندى ، و دين ايشان بر همه واجب بودى و طريق ايشان جمله را شرع متّبع بودى . و ديگر آنكه أوّل ايشان بعداوت پيغمبر ، عليه السّلام ، برخاسته بودند و مخالفت و محاربت با وى در پيش گرفته بودند [ 4 ] ، و مىشنيدند كه در جملهء أحوال قريش با
هامش
[ ( 1 - ) ] روا : در ذكر وفود عرب و در آمدن ايشان به اختيار خود به اسلام و ماجراى ايشان با سيد صلوات اللّه عليه .
[ ( 2 - ) ] روا : بزرگترين قومها .
[ ( 3 - ) ] روا : كه در اطراف بلاد بودند ، روى در نهادند .
[ ( 4 - ) ] روا : پيشه گرفته بودند .