مهربانترين مهربانان عالمى .
( سپس ده مرتبه مىگويى : ) هيچ جنبش و هيچ نيرويى جز از خدا نيست ، توكّل مىكنم بر آن زندهاى كه نمىميرد و ستايش از آن خداست كه فرزندى نگرفته است .
نيايش حضرت عليه السّلام ، كنار كعبه
[ 916 ] - 12 - امام حسين عليه السّلام ( در ) ركن اسود ( دامن كعبه ) را مىگرفت ، و با خدا مناجات و نيايش نموده عرض مىكرد : « اى معبود بحقّ من ! نعمتم بخشيدى و سپاسگزارم نيافتى و مبتلايم نمودى و شكيبايم نديدى ، پس تو ( اى مهربان ) نه با ناسپاسى من ، نعمت خود را گرفتى ، و نه با ناشكيبايى من ، سختى و بلاى خود را پيوسته داشتى ، ( آرى ) اى محبوب دل من ! از كريم ، جز بزرگوارى و كرم سر نزند » « 1 » .
دعاى او در مسجد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، در سجده
[ 917 ] - 13 - راوى گويد : ( در مدينه ) وارد مسجد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شدم ، پس حسين بن على عليه السّلام را در سجده ديدم گونه خود به خاك سوده مىگويد : « سرور من ! آقاى من ! آيا اعضاى مرا براى گرزهاى آهنين ( دوزخ ) آفريدهاى ؟ ! آيا أحشاء مرا براى نوشيدن مايع گداخته ( دوزخ ) آفريدهاى ؟ ! معبودا ! اگر مرا به گناهانم مؤاخذه فرمايى ، ترا به بزرگواريت بازخواست خواهم نمود و اگر مرا با گنهكاران محبوس دارى ، از محبّتى كه به تو دارم آنان را آگاه خواهم ساخت ، سرور من ! فرمانبردارى بندگان ، تو را سودى نبخشد ، و نافرمانى من تو را زيانى نرساند ، پس آن را كه به تو سودى نرساند به من عطا فرما ، و آن را كه به تو زيانى نزند بر من ببخشاى براستى كه تو رحمكنندهترين رحمكنندگانى » « 2 » .
هامش
( 1 ) الهي أنعمتني فلم تجدني شاكرا ، و أبليتنى فلم تجدني صابرا ، فلا أنت سلبت النّعمة به ترك الشّكر ، و لا أدمت الشّدّة به ترك الصّبر ، إلهي ما يكون من الكريم الّا الكرم .
( 2 ) سيّدي و مولاي المقامع الحديد خلقت أعضائي ، أم لشرب الحميم خلقت أمعائي ، إلهي لئن