مواجههء ] حق صريح با باطل صريح ، باطل فوراً از بين مىرود . اين منطق قرآن است كه حق ، باقىماندنى و باطل از بينرفتنى است . اگر مىبينيد حقى خودش را ضعيف مىبيند در خود تجديد نظرى كند ، عيبهاى خود را رفع كند ، آنوقت مىفهمد كه نيرو دارد يا نيرو ندارد .
قرآن مثال مىزند به آب باران و به كفى كه روى آب را مىگيرد . در سورهء رعد مىفرمايد : « انْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ اوْدِيَةٌ بِقَدَرِها فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رابياً . . . فَامَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَ امّا ما يَنْفَعُ النّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْارْضِ » . كف زود از بين مىرود ، پوچ و نابود مىشود و آب باقى مىماند ، چرا ؟ آب چون نافع است و وجودش در نظام عالم خير است باقى مىماند . « كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ » « 1 » مثَل حق و باطل هم همين است . باطل مثل كف است ، امر پوچى است كه به طفيل حق پيدا مىشود و زود هم از بين مىرود ، حق باقىماندنى است .
چرا خدا نور خودش را باقى نگه مىدارد ؟ حتى اگر آيهء بعد از اين هم نبود ، آيهء سورهء رعد اين آيه را تفسير مىكرد : چون حق است باقى مىماند . ولى در اينجا آيهء بعد ، خودش خوب اين را بيان مىكند كه اين كه ما مىگوييم خدا نگه مىدارد ، اينطور خيال نكنيد كه هميشه خدا به زور نگه مىدارد ؛ بلكه چون حق و حقيقت است ، ارادهء الهى به اين تعلق گرفته كه حق و حقيقت باقى باشد .
پيغمبر فرمود : قرآن و اسلام جارى مىشود مثل جريان ماه و خورشيد ؛ يعنى همانطور كه ماه و خورشيد هر روزى و هر ساعتى به منطقهاى مىتابد ، اسلام هم به منطقهاى مىتابد . اينطور نيست كه قول داده باشند هميشه اسلام مثلًا بايد در سرزمين ايران باشد ، هميشه در سرزمين عراق و يا مصر باشد ؛ اين خود مردم هستند كه بايد آن را حفظ كنند . اگر مردم كفران نعمت كنند اسلام از اينجا مىرود ؛ ولى از دنيا نمىرود ، از دنيا نخواهد رفت و زمان خواهد گذشت تا بالأخره روزى همهء دنيا اين حقيقت را بپذيرد . چون حقيقت است و دنيا رو به تكامل مىرود ، در نهايت همهء دنيا اين حقيقت را خواهد پذيرفت .
پس بعد از اينكه مىفرمايد : « يُريدونَ لِيُطْفِئوا نورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرونَ » مىفرمايد : « هُوَ الَّذى ارْسَلَ رَسولَهُ بِالْهُدى وَ دينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدّينِ
هامش
( 1 ) . رعد / 17 .