قربانى كردند ، از نظر شخصيت اجتماعى ساقط شدند ، و راست گفتند .
عجيب است كه در حساسترين نقاط دينى ما اگر كسى عمر خود را صرف قرآن بكند ، به هزار سختى و مشكل دچار مىشود ؛ از نان ، از زندگى ، از شخصيت ، از احترام ، از همه چيز مىافتد و اما اگر عمر خود را صرف كتابهايى از قبيل كفايه بكند صاحب همه چيز مىشود . در نتيجه هزارها نفر پيدا مىشوند كه كفايه را چهارلا بلدند ؛ يعنى خودش را بلدند ، ردّ كفايه را هم بلدند ، ردّ ردّ او را هم بلدند ، ردّ ردّ ردّ او را هم بلدند ، اما دو نفر پيدا نمىشود كه قرآن را به درستى بداند ! ! ! از هركسى دربارهء يك آيهء قرآن سؤال شود مىگويد بايد به تفاسير مراجعه شود . عجبتر اين كه اين نسل كه با قرآن اين طور عمل كرده از نسل جديد توقع دارد كه قرآن را بخواند و قرآن را بفهمد و به آن عمل كند !
اگر نسل كهن از قرآن منحرف نشده بود قطعاً نسل جديد منحرف نمىشد .
بالاخره ما كارى كردهايم كه مشمول نفرين پيغمبر صلى الله عليه و آله و قرآن شدهايم .
رسول خدا صلى الله عليه و آله دربارهء قرآن فرمود : انَّهُ شافِعٌ مُشَفَّعٌ وَ ماحِلٌ مُصَدَّقٌ « 1 » يعنى قرآن در نزد خدا و در پيشگاه حقيقت وساطت مىكند و پذيرفته مىشود و نسبت به بعضى كه به او جفا كردهاند سعايت مىكند و مورد قبول واقع مىشود .
هم نسل قديم و هم نسل جديد به قرآن جفا كردند و مىكنند . اول نسل قديم جفا كرد كه حالا نسل جديد جفا مىكند .
در رهبرى نسل جوان ، بيش از هر چيز دو كار بايد انجام شود : يكى بايد درد اين نسل را شناخت و آنگاه در فكر درمان و چاره شد . بدون شناختن درد اين نسل هرگونه اقدامى بىمورد است . ديگر اينكه نسل كهن بايد اول خود را اصلاح كند .
نسل كهن از بزرگترين گناه خود بايد توبه كند و آن مهجور قرار دادن قرآن است . همه بايد به قرآن بازگرديم و قرآن را پيشاپيش خود قرار دهيم و در زير سايهء قرآن به سوى سعادت و كمال حركت كنيم .
هامش
( 1 )
. كافى ، ج 2 / ص 599 .