15 . دو چيز مانع رشد ثروت است : يكى تمركز سرمايه به دست افراد كه احياناً فلسفه افقار را در توده عمل مىكنند ، و ديگر اجراى اصل « كار به قدر استعداد و خرج به قدر احتياج » . از نظر اسلام ، هم بايد منابع ثروت ، آزاد و در اختيار همه باشد و ثروت به صورت احتكار و گنج و زمين باير در نيايد و هم ثمره فعاليت هر كسى براى خودش محترم باشد .
اسلام از طرفى به حكم « وَلَقَدْ مَكَّنّاكُمْ فِى الْارْضِ وَ جَعَلْنا لَكُمْ فيها مَعايِشَ . . . » و « هُوَ انْشَأكُمْ مِنَ الْارْضِ وَ اسْتَعْمَرَكُمْ فيها . . . » ، « وَالْأرْضَ وَضَعَها لِلْانامِ » ، « الَّذينَ يَكْنِزونَ الذَّهَبَ . . . » همه سرمايههاى اوليه و ثانويه را براى بشر و در خدمت او قرار داده است ، پس نبايد راكد يعنى به صورت موات يا احتكار يا گنج و ذخيره بماند ( فلسفه زكات ) ، و از طرفى بيكارى و ركود فعاليت را ولو تحت عنوان اشتراك اجبارى در كار و مرض اداره پيدا كردن محكوم مىكند . مَثل طبيعت و انسان مَثل مادر و كودك است . تشبيه طبيعت به زن و انسان به مرد ؛ و توليد ثروت به منزله توليد نسل است ، لهذا انَّكُمْ مَسْؤولونَ حَتّى عَنِ الْبِقاعِ وَ الْبَهائِمِ .
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 578
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٥٧٨