شده است . به قول ويل دورانت :
« آداب جفتجويى عبارت است از حمله براى تصرف در مردان ، و عقب نشينى براى دلبرى و فريبندگى در زنان . . . مرد طبعاً جنگى و حيوان شكارى است ، عملش مثبت و تهاجمى است . زن براى مرد همچون جايزهاى است كه بايد آن را بربايد . » .
وقتى كه زن مقام و موقع خود را در برابر مرد يافت و نقطهء ضعف مرد را در برابر خود دانست همانطور كه متوسل به زيور و خودآرايى و تجمل شد كه از آن راه قلب مرد را تصاحب كند ، متوسل به دور نگه داشتن خود از دسترس مرد نيز شد . دانست كه نبايد خود را رايگان كند بلكه بايست آتش عشق و طلب او را تيزتر كند و درنتيجه مقام و موقع خود را بالا برد .
ويل دورانت مىگويد :
« حيا امر غريزى نيست بلكه اكتسابى است . زنان دريافتند كه دست و دل بازى مايهء طعن و تحقير است و اين امر را به دختران خود ياد دادند . » .
ويل دورانت مىگويد :
« خوددارى از انبساط ، و امساك در بذل و بخشش بهترين سلاح براى شكار مردان است . اگر اعضاى نهانى انسان را در معرض عام تشريح مىكردند توجه ما به آن جلب مىشد ولى رغبت و قصد به ندرت تحريك مىگرديد . مرد جوان به دنبال چشمان پر از حياست و بىآنكه بداند حس مىكند كه اين خوددارى ظريفانه از يك لطف و رقّت عالى خبر مىدهد . » .
مولوى ، عارف نازك انديش و دوربين خودمان ، مثلى بسيار عالى در اين زمينه مىآورد . اول دربارهء تسلط معنوى زن بر مرد مىگويد :
زُيِّنَ لِلنّاس حق آراسته است * زانچه حق آراست چون تانند رَست
چون پى يَسْكُن الَيْهاش آفريد * كى تواند آدم از حوّا بريد