شريعة المروءة أقلّ خسة من ذاك « 1 » .
از اينجا معلوم مىشود كه جنگ اصحاب ابن زياد جنگ عقيده نبوده بلكه جنگ با عقيده بوده ، يعنى به خاطر شكم و رياست و دنيا با عقيدهء خودشان مىجنگيدند و از يك نظر اينها از كفار بدر و احد پستتر بودند زيرا جنگ آنها تا حدى جنگ در راه عقيده بود .
كرامت آل على عليه السلام در استخدام وسيلهء پيروزى
آل على همان طورى كه با مخالفين خود از لحاظ مقصد و هدف فرق داشتند ، از نظر استخدام وسيله و سبب نيز فرق داشتند . آنها هر وسيلهاى را براى رسيدن به هدف به كار نمىبرند . مثلًا معاويه به مسموم كردن كه يكى از اعمال ناجوانمردانهء دنياست متوسل مىشد ؛ امام حسن و اشتر نخعى و سعد وقّاص و حتى عبد الرحمن بن خالد ، بهترين دوست و نصير خود را كه چشم به خلافت بعد از معاويه داشت مسموم كرد و مىگفت : « انَّ للَّهِ جُنوداً مِنْ عَسَلٍ » . ولى آل على از بهكاربردن اين وسايل امتناع داشتند زيرا با مقصدشان كه اشاعهء فضيلت بود منافات داشت ، بر خلاف معاويه كه مقصدى جز تكيه زدن به مسند خلافت نداشت . مسلم بن عقيل حاضر نشد ابن زياد را در خانهء هانى غيلةً و غفلةً بكشد و گفت : « انّا اهْلُ بَيْتٍ نَكْرَهُ الْغَدْرَ » « 2 » و يا گفت : من به يادم [ هست ] حديثى از پيغمبر كه فرمود : « الْايمانُ قَيَّدَ الْفَتْكَ » « 3 » .
هامش
( 1 ) . [ در پستى ياوران او ( يزيد ) همين بس كه در كربلا به جهت اعتقادى كه به كرامت و حق آن حضرت داشتند از مقابلهء رو در رو با آن حضرت مىهراسيدند ، ولى پس از شهادت لباس او و زنانش را در ميان اموال غارت شده بيرون مىآورند . و اينان اگر به دين او و رسالت جدش هم كافر بودند ، اين عمل آنها در مذهب مردانگى پست ترين كار بود . ]
( 2 ) . عقاد ، ص 18 [ ما خاندانى هستيم كه مكر و حيله را ناخوشايند مىداريم . ]
( 3 ) . سرمايهء سخن ، جلد دوم [ ايمان از ترور جلوگيرى كرده است . ]