ارزش دنيا از نظر قرآن و نهج البلاغه
در فصل پيش گفتيم چيزى كه از نظر اسلام در رابطهء انسان و دنيا « نبايستنى » است و آفت و بيمارى در انسان تلقى مىشود و اسلام در تعليمات خويش مبارزهاى بى امان با آن دارد « تعلق » و « وابستگى » انسان به دنياست نه « علاقه » و « ارتباط » او به دنيا ، « اسير زيستى » انسان است نه « آزاد زيستى » او ، هدف و مقصد قرار گرفتن دنياست نه وسيله و راه واقع شدن آن .
رابطهء انسان و دنيا اگر به صورت وابستگى انسان و طفيلى بودنش در آيد ، موجب محو و نابودى تمام ارزشهاى عالى انسان مىگردد . ارزش انسان به كمال مطلوبهايى است كه جستجو مىكند ؛ بديهى است كه اگر فى المثل مطلوبى بالاتر از سير كردن شكم خودش نداشته باشد و تمام تلاشها و آرزوهايش در همين حد باشد ، ارزشى بيشتر از « شكم » نخواهد داشت . اين است كه على عليه السلام مىفرمايد :
« آن كس كه همهء هدفش پركردن شكم است ، ارزشش با آنچه از شكم خارج مىگردد برابر است . » .
همهء سخنها در بارهء چگونگى ارتباط انسان و جهان است كه به چه كيفيت و به