به نماز ايستاده و مردم نيز به او اقتدا كردهاند . يكى از خوارج به نام ابن الكَوّاء فريادش بلند شد و آيهاى را به عنوان كنايه به على ، بلند خواند :
« وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ . »
« 1 » .
اين آيه خطاب به پيغمبر است كه به تو و همچنين پيغمبران قبل از تو وحى شد كه اگر مشرك شوى اعمالت از بين مىرود و از زيانكاران خواهى بود . ابن الكوّاء با خواندن اين آيه خواست به على گوشه بزند كه سوابق تو را در اسلام مىدانيم ، اول مسلمان هستى ، پيغمبر تو را به برادرى انتخاب كرد ، در ليلة المبيت فداكارى درخشانى كردى و در بستر پيغمبر خفتى ، خودت را طعمهء شمشيرها قراردادى و بالأخره خدمات تو به اسلام قابل انكار نيست ، اما خدا به پيغمبرش هم گفته اگر مشرك بشوى اعمالت به هدر مىرود ، و چون تو اكنون كافر شدى اعمال گذشته را به هدر دادى .
على در مقابل چه كرد ؟ ! تا صداى او به قرآن بلند شد ، سكوت كرد تا آيه را به آخر رساند . همين كه به آخر رساند ، على نماز را ادامه داد . باز ابن الكوّاء آيه را تكرار كرد و بلافاصله على سكوت نمود . على سكوت مىكرد چون دستور قرآن است كه :
إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا
« 2 » .
هنگامى كه قرآن خوانده مىشود گوش فرا دهيد و خاموش شويد .
و به همين دليل است كه وقتى امام جماعت مشغول قرائت است مأمومين بايد ساكت باشند و گوش كنند .
بعد از چند مرتبهاى كه آيه را تكرار كرد و مىخواست وضع نماز را به هم زند ، على اين آيه را خواند :
هامش
( 1 ) زمر / 65 .
( 2 ) اعراف / 204 .