تشيع ، مكتب محبت و عشق
از بزرگترين امتيازات شيعه بر ساير مذاهب اين است كه پايه و زير بناى اصلى آن محبت است . از زمان شخص نبى اكرم كه اين مذهب پايه گذارى شده است زمزمهء محبت و دوستى بوده است . آنجا كه در سخن رسول اكرم جملهء « عَلِىٌّ وَ شيعَتُهُ هُمُ الْفائِزونَ » « 1 » را مىشنويم ، گروهى را در گرد على مىبينيم كه شيفتهء او و گرم او و مجذوب او مىباشند . از اين رو تشيع مذهب عشق و شيفتگى است . تولّاى آن حضرت مكتب عشق و محبت است . عنصر محبت در تشيع دخالت تام دارد . تاريخ تشيع با نام يك سلسله از شيفتگان و شيدايان و جانبازان سر از پا نشناخته توأم است .
على همان كسى است كه در عين اينكه بر افرادى حد الهى جارى مىساخت و آنها را تازيانه مىزد و احياناً طبق مقررات شرعى دست يكى از آنها را مىبريد ، باز
هامش
( 1 ) جلال الدين سيوطى در الدُّر المنثور در ذيل آيهء 7 سورهء بيّنه از ابن عساكر از جابر بن عبد اللَّه انصارى نقل مىكند كه گفت در محضر پيغمبر بوديم كه على نيز به محضرش مىآمد . حضرت فرمود : « وَ الَّذى نَفْسى بِيَدِهِ انَّ هذا وَ شيعَتَهُ هُمُ الْفائِزونَ يَوْمَ الْقِيامَةِ » يعنى سوگند به آن كسى كه جانم در دست اوست اين مرد و شيعيان او در روز قيامت رستگارانند . و مناوى در كنوزالحقايق به دو روايت نقل مىكند ، و هَيْثمى در مجمع الزوائد و ابن حجر در الصواعق المحرقة همين مضمون را با كيفيتى ديگر نقل مىكنند .