فكر و تدبير براى آينده و عاقبت يك كار كردن . ولى « خشيت » آن حالتى است كه ترس بر انسان مسلط مىشود و انسان جرأت را از دست مىدهد . جرأت خود را از دست دادن يعنى شجاعت نداشتن ، شهامت نداشتن . تدبيرهاى عاقلانه براى نگرانيهايى كه در عاقبت كار ممكن است پيش بيايد غير از اين است كه انسان جرأت و شهامتش را از دست بدهد . قرآن مىگويد : داعيان الى اللَّه و مبلّغان حقيقى ، در مقابل خدا خشيت الهى دارند ، يك ذره جرأت و تجرّى بر خدا در وجودشان نيست ، ولى در مقابل غيرخدا جرأت محض هستند و يك ذره خود را نمىبازند :
« وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ » .
.
از خصوصيات ديگر سيرهء انبياء و بالخصوص سيرهء پيغمبر اكرم همين مسألهء جرأت يعنى خود را نباختن و استقامت داشتن است كه در زندگى پيغمبر اكرم بسيار نمايان است . يك فرنگى كتابى نوشته است به نام « محمد پيغمبرى كه از نو بايد شناخت » . با اينكه كتابش عيبهايى دارد ولى نظر به اينكه خيلى روى كتابش كار كرده و تاريخ اسلام را زياد مطالعه كرده و حتى سالها در عربستان بوده براى اينكه منطقه را از نزديك ببيند و تاريخ را با منطقهء جغرافيايى تطبيق كند ، نكات خوبى هم در اين كتاب وجود دارد . اين كتاب دو نكته را خوب مجسم كرده كه شايد هيچ كتاب ديگرى به اين خوبى مجسم نكرده باشد : يكى تدبير خارق العادهء رسول اكرم كه اگر يك غير مسلمان هم اين كتاب را مطالعه كند نمىتواند پيغمبر را حكيم و مدبّر و سائس خارق العادهاى نداند ، و ديگر اينكه پيغمبر اكرم در شرايطى كه هركس ديگر مىبود خود را مىباخت و جرأتش را از دست مىداد ، يك ذره تغيير حالت پيدا نمىكند . گاهى جريانها به جايى مىرسد - بر حسب ظاهر و شرايط ظاهرى - كه ديگر راه اميدى براى مسلمين وجود ندارد . در همان حال وقتى انسان پيغمبر را مىبيند ، مىبيند « كَالْجَبَلِ الرّاسِخ » مثل كوه ايستاده است :
« وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ » .
واقعاً شما تاريخ پيغمبر را از اين نظر مطالعه كنيد - و از هر نظرى بايد مطالعه كرد - تا معنى «
الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ
» را دريابيد و ببينيد چگونه پيغمبر از خداى خودش خشيت دارد و چگونه از غير خدا از احدى خشيت و بيم ندارد و هيچ چيزى را به حساب نمىآورد .