چيزهايى مىديدم غير از آنچه كه مردم عادى مىديدند و نواها و صداهايى مىشنيدم غير از آنچه كه ديگران مىشنيدند و به پيغمبر عرضه كردم گفتم : يا رسول الله ! من چنين چيزهايى را مىشنوم . به من فرمود : « انّك تسمع ما اسمع و ترى ما ارى و لكنّك لست بنبىّ » بله ، تو مىشنوى اين چيزها كه من مىشنوم و مىبينى اين چيزها كه من مىبينم ولى در عين حال تو پيغمبر نيستى . پس معلوم مىشود كه اختصاص به پيغمبران ندارد .
مىفرمايد : « انّ اللّه سبحانه و تعالى جعل الذّكر جلاء للقلوب تسمع به بعد الوقرة و تبصر به بعد العشوة و تنقاد به بعد المعاندة و ما برح للّه - عزّت آلاؤه - في البرهة بعد البرهة و فى أزمان الفترات عباد ناجاهم فى فكرهم و كلّمهم فى ذات عقولهم » ( 1 ) دائما چنين است ، در هر فاصلهاى كه پيغمبرى هست بعد پيغمبرى نيست ، باز عدهاى از مردم ، گروهى ، رجالى هستند كه خداوند در افكارشان با آنها سخن مىگويد و در عقلشان با آنها حرف مىزند و مطالبى را تلقى مىكنند .
مكاشفه مرحوم آقا سيد جمال گلپايگانى
اين جور چيزها زياد است . مرحوم آقاى سيد جمال گلپايگانى رضوان الله عليه يكى از مراجع تقليد تقريبا عصر حاضر بودند كه حدود پانزده سال پيش تهران هم آمدند و اكنون حدود ده سال است كه فوت كردهاند . من در تهران خدمت ايشان رسيده بودم و قبلا هم البته مىشناختم . مردى بود كه از اوايل جوانى كه در اصفهان تحصيل مىكرده است [ اهل تقوا بوده ] و افرادى كه در جوانى با اين مرد محشور بودهاند او را به تقوا و معنويت و صفا و پاكى مىشناختند و اصلا وارد اين دنيا بود و شايد مسيرش هم اين نبود كه بيايد درس بخواند و روزى مرجع و رئيس بشود . اين حرفها در كارش نبود و تا آخر عمر به اين پيمان خودش باقى بود . به طور قطع و يقين آثار فوق العادهاى در ايشان ديده مىشد . آقاى لطف الله صافى گلپايگانى - كه الآن از فضلاى قم است و مرد خوبى است - قصهاى را براى من نقل كرد ، بعد من از پسر مرحوم آقا سيد جمال هم پرسيدم ، گفت كه آقا خودش براى خود من هم نقل كرد .
قضيه اين بود كه مرحوم آقا ضياء عراقى كه از مراجع نجف بود - ظاهرا - در سنهء 22
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 220 .