5 - بين آيات ، مانند ساير قرآنها فواصلى يا تذهيبى وجود ندارد ولى در همه جا بفاصلهء يكى دو سه صفحه در آخر يك آيه چند نقطه كه دايرهاى را تشكيل ميدهد موجود است .
چنان كه در عكس ص 186 سطر ( 5 ) همين نقطهها مشاهده مىشود و رنگ اين نقطهها قرمز و سياه است .
6 - آيهء مباركه
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ *
در هر سوره از اول سطر شروع مىشود و فاصلهء بين آخر سوره و اول سورهء ديگر اندكى بيش از فواصل باقى سطور مىباشد .
اين بود اطلاع ما در پيرامون اين قرآنها و در پايان اضافه ميكنيم كه :
1 - از وجود يا عدم قرآن شيراز ( در اين تاريخ ) اطلاعى نداريم و جستجوئى هم كه دربارهء آن كردهايم تا كنون به نتيجه نرسيده است ، بنابراين معلوم نيست انتساب اين نسخه به امام على بن الحسين ، تا چه اندازه درست باشد .
2 - قرآنى را كه مرحوم صادق وحدت در سلطانيه قزوين ديده بودند و درست بخاطر نداشتند كه داراى امضا بوده است ، يا نه ، نيز همين حكم را دارد .
3 - جملهاى كه در پايان نسخهء اصفهان موجود است ، عدم انتساب اين قرآن را ثابت مىكند ، چه آن حضرت براى خود لقب زين العابدين و جملهء عليه السلام را نميآورد ، مگر اينكه بگويند ، كاتبى اين جمله را از خود به آخر قرآن افزوده و مقصود او معرفى نويسندهء اصلى بوده است . در اين صورت هر چند غرابت موضوع از ميان ميرود ، ولى اين احتمال دليل صحت انتساب نخواهد بود .
4 - در مورد قرآن كتابخانهء حضرت رضا ( ع ) كه عدهاى انتساب ان را به امام على بن الحسين قطعى ميدانند ، بايد توضيحات بيشترى داد و معلوم ساخت كه : در قرن اول هجرت ، در حجاز موطن اين امام شكل خطوط چگونه بوده و خط را بر روى چه مىنوشتهاند ، و از اين مقدمات براى صحت انتساب اين نسخه و يا عدم آن نتيجه گرفت و اين مطلب در دو بحث نوشته مىشود .
الف - كاغذ : پيش از ظهور پيغمبر اسلام ( ص ) و همچنين در زمان آن حضرت ، براى نوشتن از چرم و پوست استفاده ميكردهاند ، مقصود از چرم در اينجا همان چرم معمولى است نه پوستى كه آن را رق « 1 » ميگويند چنان كه ابن سعد از اسماعيل بن
هامش
( 1 ) . پارچمينهparchemin