پيش از مبعث حضرت رسول « صلى اللّه عليه و آله » بوده و ترجمهء اين بيت كه مذكور شد اين است كه : آيا اميد مىدارند استفهام بر سبيل تعجّب است ، يعنى چگونه اميدوارند گروهى كه امام حسين « عليه السلام » را شهيد كنند شفاعت جدّ او را در روز شمار ، و بس غريب است كه كسى فرزند كسى را به ظلم و جفا به قتل رساند و خواهد كه پدر مظلوم مقتول او را شفاعت كند .
تعجب است مرا ز آن لعين كه از سر جهل * نداشت حرمت فرزند پاك مصطفوى
به ريخت خون حسين و هنوز مىدارد * طمع به لطف خدا ، و شفاعت نبوى
اميد به عنايت الهى و حمايت حضرت رسالت پناهى آن است كه از مواهب فضل احدى و ميامن لطف احمدى « صلى اللّه عليه و آله » قسطى اتمّ و اكمل و سهمى أعمّ و أشمل به روزگار محنتزدگان آخر الزّمان كه در ماتم شاه شهيدان با ديدهء گريان و و سينهء بريان ، حاضر مىشوند و حكايات جگرسوز و روايات غم اندوز شهداى كربلا مىشنوند و اصل ، و متواصل دارد و فرماينده اين كتاب و خواننده و شنونده ( و چاپكننده ) و نويسنده ( ناشر ) را از مثوبات آن نوشندگان شربت شهادت و كرامت و آن پوشندگان خلعت سعادت محروم و بىبهره نگذارد .
اى جهان آفرين به جان حسين * به غم و درد بىكران حسين
كه رسانى ثواب آن شهدا * به مصيبت رسيدگان حسين