باب دهم : « در وقايعى كه اهل بيت ( ع ) را بعد از واقعهء كربلا پيش آمده است . »
فصل اول « در وقايعى كه بعد از حرب كربلا مر أهل بيت را واقع شده است . »
ببايد دانست ، كه در هيچ وقتى از اوقات روزگار دل آشوبتر از قضيّهء شهداى أهل بيت نبوده و به هيچ زمانى از ، ازمنه و قرون و اعصار پرسوزتر از واقعهء كربلا صورتى روى ننموده ، و به واسطه غرابت اين حال است كه از روز شهادت امام حسين ( عليه السلام ) تا تاريخ تأليف اين كتاب كه قريب هشتصد و چهل و هفت سال است ، هرگاه كه ماه محرّم نو شود . رقم تجديد اين ماتم بر صفحات قلوب أهل اسلام ، و هواداران سيّد أنام عليه الصلاة و السلام » كشيده مىگردد و از زبان هاتف غيبى ، نداى عالم لاريبى ، به گوش هوش مصيبتداران أهل بيت و ماتمزدگان ايشان مىرسد .
كان عزيزان در غم سبط نبى افغان كنيد * سينه را از سوز شاه كربلا بريان كنيد
از پى بىآن تشنه لب بر خاك ريزيد آب چشم * در ميان گريه ياد آن لب خندان كنيد
چون ز خاك و خون او ، ياد آورديد اى دوستان * مىسزد گر چون سحاب ، از ديده خونباران كنيد
نخل قدّش را ز جوى ديدهها آبى دهيد * اندر آن ساعت كه گشت ، گلشن و بستان كنيد
در چمن چون روى گل بينيد از شوق رخش * با دل پردرد همچون بلبلان افغان كنيد
گر رسد از سنبل سيراب بوئى بر مشام * ياد آن جعد خوش و آن موى مشك ، افشان كنيد