وقت رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در خانهء حفصة بود ، پس گفت : يا رسول اللّه ! زن را متعارف نمىباشد كه خواستگارى شوهر كند ، من مدتي است كه شوهر ندارم وفرزندى ندارم واگر تو را به من حاجتي هست نفس خود را به تو مىبخشم اگر قبول كنى مرا ، پس حضرت أو را دعاى خير كرد وفرمود : اى زن انصاريه ! خدا شما را از جانب رسول خدا جزاى نيك دهد بدرستى كه مردان شما يارى كردند مرا وزنان شما رغبت نمودند بسوى من .
پس حفصة آن زن را ملامت كرد وگفت : چه بسيار كم است حياى تو وچه بسيار جرأت مىنمايى وحرص بر مردان دارى .
آن حضرت حفصة را خطاب نمود كه : دست از أو بدار اى حفصة كه أو بهتر است از تو زيرا كه أو رغبت كرد به رسول خدا وتو أو را ملامت نمودى وعيب كردى .
پس به آن زن خطاب فرمود : برو خدا تو را رحمت كند ، بتحقيق كه حق تعالى براي تو بهشت را واجب گردانيد به سبب آنكه رغبت نمودى بسوى من ومتعرض محبت وشادى من گرديدى وبزودى امر من به تو خواهد رسيد ان شاء اللّه ؛ پس حق تعالى اين آية را فرستاد
وَامْرَأَةً مُؤْمِنَةً إِنْ وَهَبَتْ نَفْسَها لِلنَّبِيِّ إِنْ أَرادَ النَّبِيُّ أَنْ يَسْتَنْكِحَها خالِصَةً لَكَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ
« 1 » يعنى : « حلال كرديم از براي تو زن مؤمنه را اگر ببخشد نفس خود را براي پيغمبرى بىمهرى ، اگر پيغمبر خواهد كه أو را نكاح كند ، واين حكم مخصوص توست نه از براي ساير مؤمنان » .
پس حضرت باقر عليه السّلام فرمود كه : حق تعالى حلال كرد بخشيدن زن نفس خود را از براي رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ، وحلال نيست اين از براي غير آن جناب « 2 » .
وعلي بن إبراهيم نيز اين حديث را روايت كرده است وبجاى حفصة عايشه را ذكر كرده است « 3 » .
وكلينى به سند معتبر روايت كرده است كه : حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم نكاح كرد زنى را از
هامش
( 1 ) . سورهء احزاب : 50 .
( 2 ) . كافى 5 / 568 .
( 3 ) . تفسير قمى 2 / 195 .