همه دعوى مىكردند كه از اين امّتند وتقرب مىجستند بسوى خدا به كشتن أو وهر چند ايشان را موعظه مىكرد واز خدا مىترسانيد سود نمىبخشيد تا آنكه أو را به بغى وستم وعدوان شهيد كردند ؛ پس فرمود : خدا رحمت كند عباس را كه ايثار كرد وجان خود را فداى برادر خود نمود تا دستهايش را انداختند وخدا أو را به عوض آن دستها دو بال داد كه با ملائكة در بهشت پرواز مىكند چنانكه جعفر بن أبي طالب را دو بال داد ، وعباس را نزد خدا منزلتي هست كه جميع شهدا در روز قيامت آرزوى آن منزلت خواهند نمود « 1 » .
ودر بعضي از كتب معتبره مذكور است كه : در وقت جنگ مؤتة رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در مدينه بر منبر بود ورفع حجاب شده آن معركه را مشاهده مىكرد ، همين كه جعفر را به نيزه از زمين برداشتند روى مبارك خود را به آسمان نمود وعرض كرد : الهى پسر عم مرا رسوا مگردان ، حق تعالى در آن حال أو را دو بال بخشيد تا از سر نيزههاى كافران به روضهء رضوان پرواز نمود وبه اين سبب أو را « ذو الجناحين » گفتند .
وگويند كه عمر شريف أو در وقت شهادت چهل ويك سال بود « 2 » .
مؤلف گويد : أحاديث فضائل جناب جعفر بن أبي طالب بعد از اين مذكور خواهد شد ان شاء اللّه .
هامش
( 1 ) . امالى شيخ صدوق 374 ودر آن بجاى « أبو حمزه ثمالى » « ثابت بن أبي صفيه » ذكر شده است كه نام أبو حمزه مىباشد ( رجوع شود به رجال نجاشي 1 / 289 ) .
( 2 ) . استيعاب 1 / 245 ؛ أسد الغابة 1 / 544 .