نام ششم و هفتم آن معظّمه راضيه و مرضيّه است . امّا راضيه يكى از معانى آن قانعه است ، يعنى قناعت‌كنندهء به خدا از غير او ، چنانچه در مجمع البحرين گفته است : « رضيت باللّه ربّا قنعت به و لم أطلب معه غيره » « 1 » يعنى قناعت كرده‌ام به خدا و با او غير او را نمىطلبم . و ديگر آنكه راضى و راضيه مرد و زنى را گويند كه خشمناك نشوند از آنچه كه بر آنها مقدّر شده ، و به عمل كم براى خدا قانع نشوند . و راضيه نيز زنى را گويند كه اختياركننده باشد رضا و خوشنودى خدا را بر رضا و خوشنودى خود . در بعضى از دعاها وارد شده : « خذ لنفسك رضا من نفسي أي اجعل نفسي راضية لكل ما يرد عليها منك » « 2 » يعنى قرار ده نفس مرا خشنودشونده به هر چيزى كه بر آن وارد مىشود از جانب تو . و راضيه نيز به معناى مرضيّه نيز تفسير شده ، چنانچه در مجمع البحرين در تفسير آيهء مباركه

« 3 » به مرضيّه آن را معنى كرده است « 4 » . و امّا مرضيه به اين جهت ناميده شده كه رضايت او رضايت خدا است همچنانى كه غضب او غضب خداست ، و رضايت خدا از او به جهت كمال جدّيت او بوده در ستايش و سپاسگزارى ، و قطع شكر نكردن بعد از حصول رضاى خدا .