كه كشته شود مردى از فرزندان من در زمين خراسان به زهر از روى ظلم ، نام آن مرد نام من باشد ؛ و نام پدر او ، نام پسر عمران باشد كه موسى است .
بدانيد كه هر كس زيارت كند او را در غربت او ، بيامرزد خداى تعالى گناهان آن كس را ، آنچه گذشته است از گناهان او و آنچه آينده است ؛ و اگر چه باشد آن گناهان مانند شمار ستارگان و قطرههاى بارانها و برگ درختان » .
ديگر ، روايت است به اسناد از حضرت صادق - عليه السلام - كه آن حضرت روايت كرد از پدر بزرگوارش از آباى كرامش - عليهم السّلام - از رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - كه آن حضرت فرمود كه : « ستدفن بضعة منّى بأرض خراسان لا يزورها مؤمن الّا وجب اللّه عزّ و جل له الجنّة و حرّم جسده على النّار » يعنى : « زود باشد كه دفن كرده شود پارهاى از تن من بر زمين خراسان ؛ نكند زيارت آن بضعة را مؤمنى الّا آنكه واجب گرداند خداى تعالى مر او را بهشت ، و حرام گرداند جسد آن زيارتكننده را بر آتش دوزخ » .
ديگر ، روايت است به اسناد از حضرت امام رضا - عليه السّلام - كه آن حضرت فرمود كه : « ان بخراسان لبقعة يأتى عليها زمان يصير مختلف الملائكة فلا يزال فوج ينزل من السّماء و فوج يصعد الى أن ينفخ فى الصّور فقيل له : يا ابن رسول اللّه ، أيّة بقعة هذه ؟ قال : هى بأرض طوس و هى و اللّه روضة من رياض الجنّة ، من زارنى فى تلك البقعة ، كان كمن زار رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - و كتب اللّه تبارك و تعالى له بذلك ثواب ألف حجّة مبرورة و ألف عمرة مقبولة و كنت أنا و آبائى شفعاءه يوم القيامة » يعنى :
« بدرستى كه به خراسان بقعهاى است كه مىآيد بر آن بقعه زمانى كه مىگردد آن بقعه جاى فرود آمدن فرشتگان ، پس هميشه فرود مىآيند گروهى و گروهى بالا مىروند ، تا آنكه دميده شود در صور ؛ يعنى تا روز قيامت . پس گفته شد مر امام ( ع ) را كه : اى پسر رسول خدا ! كجاست اين بقعه ؟ گفت امام ( ع ) كه : آن بقعه به زمين طوس است ، و به خدا سوگند كه آن بقعه باغى
أنيس المؤمنين ( فارسي ) — صفحة 212
مساهمون: محمد بن اسحاق بن محمد الحموي
ص٢١٢