تخطي إلى المحتوى الرئيسي

سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 408

مساهمون:

ص٤٠٨
طولانى حكومت وى را ذكر كرده‌اند ( و الله اعلم ) .

آنچه در طول مدت حكومت مهدى ( ع ) در زمين و براى مردم پديدار مىشود

از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه فرمود : چون قائم ما قيام كند زمين به نور او ( يا نور پروردگارش ) روشن شود و بندگان از نور خورشيد بىنياز مىشوند . ظلمت و تاريكى از ميان مىرود . در دوران حكومت او مرد آنچنان عمر دراز يابد كه هزار پسر براى او زاده شود كه در ميان آنان هيچ دخترى زاده نشود . و زمين گنجهاى خود را نمايان سازد آن چنان كه مردم اين گنجها را روى زمين توانند ديد . مرد در پى كسى است تا مالش را به دو رساند و از او زكاتش را بگيرد اما هيچ كس از وى نمىپذيرد . مردم به روزىيى كه خداوند از فضل خويش به آنها داده است ، بىنياز شده‌اند . از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه فرمود : چون خداوند به قائم اذن خروج دهد ، بر فراز منبر آيد مردم را به سوى خود بخواند و آنان را به خدا سوگند دهد و به سوى حق خويش دعوت كند و طبق سنت پيغمبر ( ص ) آنان را حركت دهد و مانند پيامبر ( ص ) در ميان آنان عمل كند . پس خداوند جبرئيل را فرستد تا پيش او آيد . جبرئيل بر حطيم نزد او فرود مىآيد و مىگويد : به چه چيزى فرا مىخوانى ؟ آن حضرت به وى توضيح مىدهد و جبرئيل مىگويد : « من نخستين كسى هستم كه با تو بيعت مىكند . دستت را دراز كن » . پس دست بر دستش مىمالد . و نيز از آن حضرت مروى است كه فرمود : چون قائم قيام كند مردم را از نو به اسلام فرا مىخواند « 87 » و آنان را به كارى مىخواند كه پوشيده شده است و مردم از آن بىخبرند و قائم را از اين رو مهدى خوانده‌اند كه مردم را به امرى كه از آن بىخبر و ناآگاه شده‌اند ، هدايت مىكند و او را قائم خوانده‌اند كه به خاطر حق قيام مىكند . و هم از آن حضرت ( ع ) روايت شده است كه فرمود : چون قائم ( ع ) قيام كند مسجد الحرام را خراب كند تا آن را بر پايه‌هايش بازگرداند و مقام را به جايى كه در آن بوده « 88 » ، تغيير دهد و دستان بنى شيبه را قطع كند و آنها را بر كعبه بياويزد و بر آن بنويسد : اينان دزدان خانه خدايند . و هم از آن حضرت ( ع ) روايت شده است كه فرمود : چون قائم قيام كند دينى جديد آورد همانطور كه رسول خدا ( ص ) در آغاز

هامش
( 87 ) مقصود آن است كه مردم را به اقرار و عمل به شرايع اسلامى كه در آن زمان ، مدروس گشته دعوت مىكند . ( مؤلف ) .
( 88 ) مقام ، صخره‌اى است كه ابراهيم ( ع ) به هنگام ساختن كعبه بر آن مىايستاد و نشان قدمهايش بر آن مانده است . اينك اين سنگ دور از كعبه و مقابل ركنى است كه در آن حجر الاسود است و بر آن بنايى چوبى قرار دارد و مرده پشت آن نماز مىگزارند و روايت شده است كه اين صخره كنار كعبه و نزديك در است .
سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 408 | على حجت كرمانى / السيد محسن الأمين