فصل [ ششم ] [ در دعاى امام سجاد ( ع ) كه بعد از نافلهء شب مىخواندهاند ]
سزاوار و شايسته آنست كه بعد از فارغ شدن تو از سيزده ركعت نماز شب ، تبرّك جوئى به خواندن دعائى كه سيّد السّاجدين امام زين العابدين - عليه الصّلاة و السّلام - به خواندن آن تبرّك مىجستهاند ، و آن دعا از جملهء ادعيهء « صحيفهء كاملهء سجّاديّه » است و آن اينست :
اللّهمّ يا ذا الملك المتأبّد بالخلود ، و السّلطان الممتنع به غير جنود و لا اعوان ، و العزّ الباقى على مرّ الدّهور و خوالى الاعوام ، و مواضى الازمان و الايّام ، عزّ سلطانك عزّا لا حدّ له باوّليّة ، و لا منتهى له بآخريّة ، و استعلى ملكك علوّا سقطت الاشياء دون بلوغ امده ، و لا يبلغ ادنى ما استأثرت به من ذلك اقصى نعت النّاعتين . ضلّت فيك الصّفات ، و تفسّخت دونك النّعوت ، و حارت في كبريائك لطائف الاوهام .
[ خداوندا اى صاحب پادشاهى جاويد ، و سلطنتى كه بدون سپاه و ياور مقاومى در برابر خود ندارد ، و عزتى كه در گذشت روزگار و گذر سالها و زمانها و روزها زوال نپذيرد ، سلطنت تو عزيز و چيره است عزتى كه آغاز و پايانى ندارد ، و ملك و حكومتت آنقدر بلند پايه است كه اشياء پيش از رسيدن به نهايتش ساقط شوند ، و دورترين افقهاى وصفكنندگان به كوتاهترين