است به حضرت امام زين العابدين عليه السّلام بخوانى :
الهى و عزّتك و جلالك و عظمتك ، لو انّى منذ بدعت فطرتى من اوّل الدّهر عبدتك دوام خلود ربوبيّتك ، بكلّ شعرة في كلّ طرفة عين ، سرمد الابد « 1 » به حمد الخلائق و شكرهم اجمعين ، لكنت مقصّرا في بلوغ اداء شكر خفىّ نعمة من نعمك علىّ . و لو انّى كربت معادن حديد الدّنيا بأنيابى ، و حرثت ارضيها باشفار عينى ، و بكيت من خشيتك مثل بحور السّموات و الارضين دما و صديدا لكان ذلك قليلا [ منّى ] في كثير ما يجب من حقّك علىّ .
[ خداى من به عزت و جلال و عظمتت سوگند اگر از همان روزهاى آغازين دهر كه آفرينش مرا آغاز كردى تا آنگاه كه ربوبيت تو دوام دارد و جاويد است به هر تار مويى و در هر چشم بهم زدنى و تا ابد كه پايانى ندارد با ستايش و سپاس تمامى آفريدگان به عبادت و پرستش تو پردازم تازه در اداى ناديده ترين نعمت از نعمتهايت كه به من ارزانى داشتهاى نارسا خواهم بود .
و چنانچه كانهاى آهن دنيا را با دندانهايم بكاوم ، و سرزمين آن را با پلكهايم شخم زنم ، و از ترس تو بمانند درياهاى آسمانها « 2 » و زمينها چرك و خون از ديده ببارم ، هر آينه در برابر آن همه حقوق واجبى كه بر عهدهام دارى بسى ناچيز است ] .
و لو انّك الهى عذّبتنى بعد ذلك به عذاب الخلائق اجمعين ، و عظّمت للنّار خلقى و جسمى ، و ملأت طبقات جهنّم منّى حتّى لا يكون في النّار معذّب غيرى ، و لا يكون لجهنّم حطب سواى ، لكان ذلك بعدلك علىّ قليلا في كثير ما استوجبه من عقوبتك .
[ و اگر تو - اى خداى من - پس از اينها همه به عذاب تمامى خلائق عذابم كنى ، و آفرينش و جسمم را براى چشيدن آتش بزرگ و نيرومند سازى ، و طبقات دوزخ را از وجود من پر سازى تا ديگر معذّبى جز من
هامش
( 1 ) سرمد الامد - خ ل .
( 2 ) مراد از آن آبهايى است كه بر دوش ابرها آمادهء بارش است . ( مؤلف )