فصل [ سوم ] [ در اعمال و آداب شب زنده دارى ]
هر گاه كه از بيت الخلا بر آئى ابتدا به سواك كن ، و بعد از آن مبادرت نماى به وضوء كاملساختن به طريقى كه در باب اول مذكور شد . و بعد از اكمال وضو استعمال طيب كن ، يعنى خود را به عطريّات معطّر ساز ، بدرستى كه روايت شده است از امام به حق ناطق امام جعفر صادق عليه السّلام كه آن حضرت فرمودهاند كه :
كانت للنّبىّ صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ممسكة اذا توضّأ اخذها بيده و هى رطبة .
يعنى : « حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله را نافهء مشكى بوده و هر گاه وضو مىساختند آن مشك نافه به دست مىگرفتند در حالتى كه هنوز دست مبارك ايشان تر بوده است » .
و هم از آن حضرت عليه السّلام روايت شده است كه فرمودهاند :
ركعتان يصليهما متعطّر افضل من سبعين ركعة يصلّيها غير متعطّر .
يعنى : « دو ركعت نمازى كه متعطّر گزارد افضل است از هفتاد ركعت نماز كه غير متعطّر بجا آورد » .
و ببايد دانست كه استعمال عطريّات از براى هر نماز و هر دعا مستحب است و اختصاص به نماز شب و ادعيهء آن ندارد . پس هر گاه وضو ساختى و متعطّر شدى روى به قبله بنشين و اين دعا را كه منسوب است به سيّد السّاجدين امام زين العابدين عليه السّلام كه آن حضرت در نصف شب به خواندن آن تبرّك مىجستهاند بخوان :