سخنى از استاد ، آية اللّه سبحانى ( مدّ ظلّه العالى )
سيماى « حقيقت » در كشاكش « گفت و شنود » فنّ مناظره ، از فنون ديرينهاى است كه در ميان ملل متمدّن ، رواج داشته ، و بعدا ، به جامعهء اسلامى انتقال يافت . و در قرآن مجيد ، از آن به « مجادلهء به احسن » ياد شده است . « 1 »
مناظره ، ميان دو نفر - كه دو فكر و دو انديشهء گوناگون دارند - در صورتى مىتواند منتج و سودمند باشد كه روح « انصاف » و « حقجويى » بر هر دو طرف ، حاكم بوده و يك رشته اصول ، به نام « اصول موضوعى » مورد پذيرش آنها باشد . آنگاه ، انديشههاى گوناگون را بر اين « اصول پذيرفته شده » عرضه كنند و درست را از نادرست تميز دهند . و اگر مناظره ، فاقد اين دو شرط باشد ، جز جدال ، و دورى از واقع ، نتيجهء ديگرى ندارد .
هامش
( 1 ) سورهء نحل ( 16 ) آيهء 125 .