غدير خم » را مجسّم نمود كه دست « على » را گرفته و در حالى كه صد هزار يا بيشتر از امّتش به او نگاه مىكردند ، به آنها ابلاغ فرمود كه :
« على » پس از او « ولىّ » آنها خواهد بود .
از اين جهت است كه « نصّ غدير » از « آشكارترين مصاديق روايات متواتر » به شمار مىرود . حكمت پيامبر ( ص ) را بنگر ! كه اين جريان را در حضور همه ، اعلام كرد ، و به حكمت وصيّتش نيز توجّه كن ! كه چگونه « روز رحبه » افراد را گرد آورد و بدان گونه ، آنان را سوگند داد و با شهادت آنان ، « حديث » را زنده كرد .
بنابراين ، آن حضرت ( ع ) با تمام نرمشى كه وضع زمان اقتضا داشت ، « حق » را « ثابت » فرمود و با تمام آرامشى كه « امام على ( ع ) » هميشه از آن مواظبت مىنمود ، اين عمل را انجام داد .
روش « امام على ( ع ) » در انتشار « عهد امامت » و نشر « نصّ وصايت » اين گونه بود . وى ، افراد غافل را با اسلوبى بيدار مىساخت كه موجب سر و صدا نشود و موجب فرار يكبارگى و تنفّر افراد نگردد .
در اين باره ، مطالعهء احاديثى كه « اصحاب سنن » از آن حضرت ( ع ) نقل كردهاند ، شما را كفايت مىكند .
پيامبر ( ص ) در روزى كه طبق فرمان خداوند بايد نزديكانش را انذار كند و بيم دهد ، آنها را در خانهء عمويش - بزرگ ابطح « ابو طالب » - در مكّه گرد آورده ، و آن مطالب را فرموده كه خود ، حديثى طولانى و پرارزش است . مردم همواره آن جريان را از نشانههاى نبوّت و آيات
المراجعات ( گفت و شنودهاى مذهبى حق جو و حق شناس ) ( فارسى ) — صفحة 359
مساهمون: السيد عبد الحسين شرف الدين
ص٣٥٩