الذّكر نبود زيرا چندان اهميّتى در نظر أهل فضل وكمال ندارد تا در چنين موردي استدراك شود ليكن چون نگارنده نظر بتقصيري كه در تتّبع كرده ودر نتيجة إظهار تردّد در أمري نموده بود كه جاى تردّد نيست هر موقع كه اين مطلب را ميديد وبلكه از خاطرش مىگذشت پيش خود منفعل وخجلت زده بود كه چرا مسامحه كرده ودچار چنين إظهار تردّد بىمورد گرديده است از اين روى از زعماى علم وأدب وعلماى دين ومذهب با تمثّل باين بيت :
« در محضر شيخ أر نفسي سرد برآمد * معذور بداريد كه دل در خفقان است »
معذرت خواسته تعليقات خود را خاتمه مىدهد .
اميد آن كه ايشان نيز نظر بكرم وبزرگوارى كه دارند خرده نگيرند واين معذرت را بپذيرند كيف لا ؛ والعذر عند كرام النّاس مقبول والسّلام على من اتّبع الهدى .
مير جلال الدّين حسيني ارموى محدّث