همه سفيديها را ميپوشاند ، هنگامى كه سياهى همه را فرا گرفت ديگر اميد خيرى در صاحب آن نميباشد و همان است كه خداوند ميفرمايد :
كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ
18 - على بن اسباط از امام رضا عليه السّلام و او از امير المؤمنين عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : گناهان را فاش نكنيد و اگر كار زشتى هم انجام دادهايد پنهان كنيد و آسوده هم نخوابيد و در فكر گناهتان باشيد 19 - ابو عمرو مدائنى از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه آن حضرت فرمود خداوند هر كارى كه مىكند روى حساب مىباشد و به هر بندهاى كه نعمتى داد آن را از وى نميگيرد مگر اينكه آن بنده گناهى بكند كه در آن صورت از وى ميگيرد 20 - سدير گويد : مردى از امام صادق عليه السّلام پرسيد تفسير آيه شريفه
فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
چيست ، امام عليه السّلام فرمودند : آنها جماعتى بودند كه آبادىهاى متصل به هم داشتند در آن آباديها نهرها و رودخانهها جارى بود و مالهاى زيادى هم داشتند كه از آنها استفاده ميكردند ، آن جماعت به نعمتهاى خداوند كافر شدند ، و از متابعت خداوند دست كشيدند و اخلاق خود را تغيير دادند خداوند متعال هم زندگى آنها را تغيير داد و بر آنها غضب نمود و خداوند اوضاع و احوال هيچ ملت و قومى را تغيير نميدهد مگر اينكه خود موجبات تغيير نعمتها را فراهم كنند و مورد عذاب قرار گيرند بنا بر اين خداوند سيل بنيانكنى براى آن قوم فرستاد آباديهاى آنها را نابود كرد و خانههاى آنها را خراب نمود ، اموال و هستى آنان را با خود برد ، و به جاى آن دو باغ پر از ميوههاى گوناگون دو باغ ديگر به آنها داد كه از درختان آن هيچ سودى نبردند و ميوههائى كه بتوان استفاده كرد وجود نداشت 21 - سماعه گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم فرمودند : خداوند به هر بندهاى نعمتى مىدهد و آن را از وى نمىگيرد ، مگر اينكه گناهى مرتكب شود و در نتيجه خداوند نعمتها را از وى ميگيرد