انسان از گفتار براى رضاى خداوند نيست ، و اينكه انسانى از نعمتهاى پروردگار براى مردمان سخن بگويد و مردم را از مواهب خداوند مطلع سازد .
مگر مشاهده نمىكنى كه خداوند سخن را واسطه ميان خود و پيامبرانش قرار داده است و بوسيله كلام و گفتگو آنها را از علوم و معارف و اسرار آگاه مىكند ، و همچنان مگر اين پيامبران نيستند كه با سخن خود مردم را آگاه مىنمايند و شرايع و احكام را به آنها ابلاغ مىكنند ، پس از اينجا معلوم شد كه سخن بهترين عبادت و تكليف مىباشد .
از آن طرف زبان آدمى را به معصيت وامىدارد و اين معصيت به سرعت انسان را گرفتار و به عقوبت مىرساند و در نزد مردم رسوا مىسازد ، زبان مفسر و بيانكننده نهان آدميان است ، و از دلها خبر مىدهد و اسرار باطن را فاش مىسازد ، و روز قيامت با زبان حساب مردم را مىرسند .
سخن مانند شرابى است كه عقلها را خراب مىكند و اگر در غير طريق خدا به كار گرفته شود فساد ببار مىآورد ، و زبان را بايد حبس كرد و زندان نمود ، پاره از حكماء گفتهاند : زبانت را از سخنان زشت باز دار ، و اگر مىتوانى سخنان مفيد ، بگو ، اما سكون و آرامش بسيار نيكو است و در نزد خداوند مقام بلندى دارد ، و آن را براى اهلش كه از امناء خداوند در زمين هستند قرار داده است .
39 - ابو حمزه گويد : از امام باقر عليه السّلام شنيدم فرمود : شيعيان ما گنگ مىباشند و سخن نمىگويند .
40 - امام سجاد عليه السّلام فرمود : حق زبان آنست كه آن را از فحش و ناسزا گفتن باز دارى و در كارهاى خير عادت دهى از سخنهاى زياد كه فائدهاى در آنها نيست خوددارى كنى ، و با مردم به نيكى رفتار نمائى ، و با گفتار نيك در ميان آنها زندگى كنى و خوش زبان و نيكو بيان باشى .
رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند شش خصلت از من قبول كنيد من هم بهشت را براى شما قبول مىكنم ، هر گاه سخن گفتيد دروغ نگوئيد ، هر گاه وعده داديد خلاف نكنيد ، هر گاه مورد امانت قرار گرفتيد خيانت روا نداريد ، ديدگان خود را
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى) — صفحة 236
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٣٦